یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود
رقم مهر تو بر چهره ی ما پیدا بود

یاد باد آن که چو چشمت به عتابم می‌کشت
معجز عیسَویـَت در لب شکـّرخا بود

یاد باد آن که صبوحی زده در مجلس انس
جز من و یار نبودیم و خدا با ما بود

یاد باد آن که رُخَت شمع طرب می‌افروخت
وین دل سوخته پروانه ی ناپروا بود

یاد باد آن که در آن بزمگه خُلق و ادب
آن که او خنده ی مستانه زدی صهبا بود

یاد باد آن که چو یاقوت قدح خنده زدی
در میان من و لعل تو حکایت‌ها بود

یاد باد آن که نگارم چو کمر بربستی
در رکابش مه نو پیک جهان پیما بود

یاد باد آن که خرابات نشین بودم و مست
وآنچه در مسجدم امروز کم است آن جا بود

یاد باد آن که به اصلاح شما می‌شد راست
نظم هر گوهر ناسفته که «حافظ» را بود

سلااااااااااام