بس شِكوه كردم از دل ناسازگار خود
ديشب كه ساز داشت سر سازگاريم

شمعم تمام گشت و چراغ ستاره مُرد
چشمي نماند شاهد شب زنده داريم

شرمم كُشد كه بي تو نفس مي كشم هنوز
تا زنده ام بس است همين شرمساريم

تا هست تاج «عشق» تو ام بر سر، اي غزال
شيرين بود به شهر غزل شهــــــــرياريم

... شهریار ...

گرم آغوشش شدم ،دست و دلش لرزید و گفت:
شاید از دستت دلم را پس بگیرم بهتر است

از قفس، هرکس رهایت می کند، عاشقتر است
این که من با آن که آزادم، اسیرم، بهتر است

عشق من ! این روزهــا آزادگان زندانی اند
زندگی، بی عشق ، زندان است ، گیرم بهتر است !!

عشق من ! ای کاش بودی ،عشق من ای کاش بود
زندگی،این طور اگر باشد،بمیـــرم بهتر است...


محمدجواد آسمان