وااااااااااااااااااااااااااااااااااااای مرسی ... دستتون درد نکنه بخدا ...
چه مودب ... ایول آدمای اینجوری یه جورایی جاذبه دارن و باحالن ...

نامه

«شايد همين فردا...
دستي بكوبد در !
از سوي تو باشد...
يك نامه ي ديگر !
...
اول سلامت كو؟
حرفي ندارم من...
يا خسته و خاموش!

يا بي قرارم من !
...
حالم پريشانست!
ديدي كه دلتنگم !
وقتي نباشي تو...
من تكه اي سنگم!
...
اين عشق ديرين هم
كاري به دستم داد!
دلتنگي و دوري ...
آخر شكستم داد!
...
باران كه مي بارد...
پشتم به ديوار است!
مادر نمي خندد ...
شايد كه بيمار است!
...
ديشب كه خوابيدم
ساعت صدايم كرد!
ديوانه بازي داشت!
با غم رهايم كرد!
...
رفتم ، خداحافظ
رفتم به جايي دور...
تو لايق صبحي ...
با بوسه هاي نور...»
...

شبهاي بسياري...
اشكم به دامن بود!
آخر نفهميدي ...
اين نامه از من بود!
...
...

هر آنچه منتظرش بودم اتفاق افتاد
دوباره عشق، خودِ عشق کار دستم داد

کجاست آنکه مرا شرحه شرحه می طلبید؟
که باز عشق مرا تکه تکه داده به باد

اگر چه زیستنم از بهانه خالی بود
به یمن عشق، پُرم از بهانه های زیاد

پرنده ای که نگاهش از آسمان پُر بود
به روی شاخه ی خالیم آشیانه نهاد

مرا به اسم صدا کرد با زبان بهار
تمام زندگی ام را به دست باران داد

کسی به عشق مرا خواند - در سیاهی محض -
که هرگزم نرود نام آبی اش از یاد :

زنی که سایه ی نیلوفرانه ی خود را
قلندرانه فکنده بر این خراب آباد

اتاق کوچک من، از هوای «دوست» پُر است
اتاق کوچک من، بی هوای «دوست» مباد