الهی بیا خودم بدم بهت

جاهای سخت و وقتای سخت تر
برای ایران

باوشهچرا ميزني
حالا بگو چي شده؟

دارم هی پا به پای نرفتن صبوری می‌کنم

صبوری می‌کنم تا تمام کلمات عاقل شوند

صبوری می‌کنم تا ترنم نام تو در ترانه کاملتر شود

صبوری می‌کنم تا طلوع تبسم، تا سهم سايه،‌ تا سراغِ همسايه...

صبوری می‌کنم تا مَدار، مُدارا، مرگ...

خسته از دق‌البابِ نوبتم، ...تا مرگ

آهسته زير لب ... چيزی، حرفی، سخنی بگويد

مثلا وقت بسيار است و دوباره باز خواهم گشت!

هِه! مرا نمی‌شناسد مرگ

يا کودک است هنوز و يا شاعران ساکتند!

حالا برو ای مرگ، برادر، ای بيم ساده‌ی آشنا

تا تو دوباره بازآيی

من هم دوباره عاشق خواهم شد!


پ.ن : سید علی صالحی

آن وقت آرام فرو می ریزی...
در عمقی به نام ت ن ه ا ی ی ...

بالماسکه

دانه دانه مي چكم....

همین جایم

میان شعله آبی و زرد آتش

همانجا که بهترین دماست برای سوختن ... برای ذوب شدن...

همان برزخ خودمان