زان می عشق کز او پخته شود هر خامی
گر چه ماه رمضان است ,بیاور جامی

روزها رفت که دست من مسکین نگرفت
زلف شمشادقدی ساعد سیم اندامی !

روزه هر چند که مهمانِ عزیز است ای دل !
صحبتش موهبتی دان و شدن انعامی

مرغ زیرک به درِ خانقه اکنون نپرد
که نهاده‌ست به هر مجلس وعظی دامی

گله از زاهد بدخو نکنم, رسم این است
که چو صبحی بدمد در پی اش افتد شامی

یار من چون بخرامد به تماشای چمن
برسانش ز من ای پیک صبا پیغامی

آن حریفی که شب و روز می صاف کشد
بود آیا که کند یاد ز دردآشامی ؟

حافظا گر ندهد داد دلت آصفِ عهد
کام دشوار به دست آوری از خودکامی

گویند سنگ لعل شود در مقام صبر

آری شود ولیک به خون جگر شود ... !

آمین

نيست در شهر نگاري که دل ما ببرد
بختم ار يار شود رختم از اين جا ببرد

کو حريفي کش سرمست که پيش کرمش
عاشق سوخته دل نام تمنا ببرد

باغبانا ز خزان بي خبرت مي بينم
آه از آن روز که بادت گل رعنا ببرد

رهزن دهر نخفته ست مشو ايمن از او
اگر امروز نبرده ست که فردا ببرد

در خيال اين همه لعبت به هوس مي بازم
بو که صاحب نظري نام تماشا ببرد

علم و فضلي که به چل سال دلم جمع آورد
ترسم آن نرگس مستانه به يغما ببرد

بانگ گاوي چه صدا بازدهد عشوه مخر
سامري کيست که دست از يد بيضا ببرد

جام مينايي مي سد ره تنگ دليست
منه از دست که سيل غمت از جا ببرد

راه عشق ار چه کمينگاه کمانداران است
هر که دانسته رود صرفه ز اعدا ببرد

حافظ ار جان طلبد غمزه مستانه يار
خانه از غير بپرداز و بهل تا ببرد

روی خاک ..........تولدی دیگر
1342 شمسی

هرگز آرزو نکرده ام
یک ستاره درسراب آسمان شوم
یا چو روح برگزیدگان
همنشین خامش فرشتگان شوم
هرگز از زمین جدا نبوده ام
با ستاره آشنا نبوده ام
روی خاک ایستاده ام
با تنم که مثل ساقه گیاه
باد و آفتاب و آب را
می مکد که زندگی کند
باروَر ز میل
باروَر ز درد
روی خاک ایستاده ام
تا ستاره ها ستایشم کنند
تا نسیمها نوازشم کنند
از دریچه ام نگاه میکنم
جز طنین یک ترانه نیستم
جاودانه نیستم
جز طنین یک ترانه جستجو نمیکنم
در فغان لذتی که پاکتر
از سکوت ساده غمیست
آشیانه جستجو نمی کنم
در تنی که شبنمیست
روی زنبق تنم
بر جدار کلبه ام که زندگی ست
با خط سیاه عشق
یادگارها کشیده اند
مردمان رهگذر
قلب تیر خورده
شمع واژگون
نقطه های ساکت پریده رنگ
بر حروف در هم جنون
هر لبی که بر لبم رسید
یک ستاره نطفه بست
در شبم که می نشست
روی رود یادگارها
پس چرا ستاره آرزو کنم ؟
این ترانه منست
دلپذیر دلنشین
پیش از این نبوده بیش از این

دوش دیوانه شدم عشق مرا دیدو بگفت
آمدم نعره مزن جامه مدر هیچ مگو

گفتم ای عشق من از چیز دگر میترسم
گفت ان چیز دگر نیست دگر هیچ مگو

من به گوش تو سخن های نهان خواهم گفت
سربجنبان که بلی جز به که سر هیچ مگو

قمری جان صفتی در ره دل پیدا شد
در ره دل چه لطیف است سفر هیچ مگو

گفتم ای دل چه مه هست این؟دل اشارت می کرد
که اندازه توست این بگذرهیچ مگو

گفتم این روی فرشته است عجب یا بشر است؟
گفت این غیر فرشته است و بشر هیچ مگو

ای نشسته تو در این خانه پر نقش و خیال
خیز ازاین خانه برو رخت ببرهیچ مگو

گفتم ای دل پدری کن نه از این وصف خداست؟
گفت این هست ولی جان پدر هیچ مگو..

علی بابای عزیز
نمیدونم بابت الطاف بی حدتون چطور تشکر کنم
فقط به این کلمه بسنده میکنم
سپـــــــــــــــــاس

رهره بیا اینجا

شاعرش رو یادش رفته بود برام بنویسه ...بعدا مینویسمش..