جاری نمی شوم مگر...



آبی که ته نشست به گودال ِ گور ِشب

گندید و آفتاب بر آن بی نشان گذشت...


هر جا برابرم چه اگر هست کوه و بحر،

جاری نمی شوم مگر این کوه بسپرم،

جاری نمی شوم مگر از بحر بگذرم!


در ره اگر صدای قدم ها "مجرد" است،

در سرزمین عشق اگر"شب گرفتگی"ست ،

جاری نمی شوم مگر این قصه سر کنم

از شب سفر کنم،

در جنگ با اراذل و غولان و

دیو و دد،

با غرش و خروش پلنگان خطر کنم!


ماندن ، نشستن است به گودال ِگور ِشب،

از سهم آفتابی دل گر به آتشم،

گر زنده ام به چشم گشایی چشمه ها،

جاری نمی شوم مگر از خویش

بگذرم!..


جعفر مرزوقی (برزین آذرمهر)

تجربه....