و حدس مي زنم شبی مرا جواب ميكني

و قصر کوچك دل مرا خراب ميكني

سر قرار عاشقي هميشه دير کرده اي

ولي براي رفتنت عجب شتاب ميكني

من از کنار پنجره تو را نگاه ميكنم

و تو به نامديگري مرا خطاب مي کني

چه ساده در ازاي يك نگاه پاك و ماندني

هزار مرتبه مرا ز خجلت آب ميكني

به خاطر تو من هميشه با همه غريبه ام

تو کمتر از غريبه اي مرا حساب ميكني

و کاش گفته بودي از همان نگاه اولت

که بعد من دوباره دوست انتخاب مي کني

شبانگاهان لب دریاچه می رفتم

و می گفتم به خود

او یک شب آنجا دیده خواهد شد

من او را پیش از این هرگز ندیده

نام او را نیز نشنیده

ولی انگار با هم روزگاری آشنا بودیم

نمی دانم کجابودیم

که در من نیلی چشمان او

او در کبود شعر من, زمانها آشنا بودیم

شبی آمد ولیکن دیر وقت آمد

نه فانوسی, نه مهتابی

هوا بس تیره بود و دامن دریاچه پُر طوفان

سوار قایقی گشتیم و بر خیزابها رفتیم تا دیری

ولی دردا چه تقدیری

من او را باز نشناختم, زیرا

که شب تاریک بود و موج نیرومند

از آن سو قصه ی تلخی است؟

ای افسوس, ای اندوه

او را موجها بُردند!

و اینک هر سحر در قلب من, نیلوفری نمناک می روید

من فکر کردم حالت تهوع کرفتی