خیلی زیبا

مجال

بی رحمانه اندک بود و

واقعه

سخت

نامنتظر.



از بهار

خط ّ تماشائی نچشیدم ،

که قفس

باغ را پژمرده می کند.



از آفتاب و نفس

چنان بریده خواهم شد

که لب از بوسه ناسیراب.



برهنه

بگو برهنه به خاکم کنند

سرا پا برهنه

بدان گونه که عشق را نماز می بریم،

که بی شائبه حجابی

با خاک

عاشقانه

در آمیختن می خواهم.

شاملو

بوی صبح می‌دهی،

و گنجشک‌ها
در خنده‌هایت پرواز می‌کنند.

حسودی‌ام می‌شود
به خیابان‌ها و درخت‌هایی،
که هر صبح
بدرقه‌ات می‌کنند...

حسودی‌ام می‌شود
به شعرها و ترانه‌هایی که می‌خوانی
- خوشا به حال کلماتی،
که در ذهن تو زیست می‌کنند!-

دل‌ام می‌خواهد
یک‌بار دیگر
شعر را
خیابان را
تمام شهر را،
با کودک مهربان دست‌های‌ات
از اول،
قدم بزنم...

..مریم ملک‌دار..