واقعا ؟؟؟ مهم است ؟؟؟؟؟

بگو چکار کنم؟
با فلفلی که طعمِ فراق می‌دهد
با دردی که فصل را نمی‌شناسد
با خونی که بند نمی‌آید
بگو چکار کنم؟
وقتی شادی به دُمِ بادبادکی بند است
و غم چون سنگی
مرا در سراشیبِ یک دره دنبال می‌کند
دلم شاخه‌ی شاتوتی
که باد
خونش را به در و دیوار پاشیده است...



غلامرضا بروسان

اين شفق است يا فلق؟ مغرب و مشرقم بگو

من به کجا رسيده ام؟ جان دقايقم بگو

آيينه در جواب من باز سکوت مي کند

باز مرا چه ميشود؟ اي تو حقايقم بگو

جان همه شوق گشته ام طعنه ي ناشنيده را

در همه حال خوب من با تو موافقم بگو

پاک کن از حافظه ات شور غزل هاي مرا

شاعر مرده ام بخوان گور علايقم بگو

با من کور و کر ولي واژه به تفسير مکش

منظره هاي عقل را با من سابقم بگو

من که هر آنچه داشتم، اول ره گذاشتم

حال براي چون تويي اگر که لايقم بگو

يا به زوال مي روم، يا به کمال مي رسم

يکسره کن کار مرا بگو که عاشقم بگو

هرکسي عاشق شود کارش به عصيان مي کشد


عشـق آدمهـاي ترسـو را به ميـدان مي کشـد


گـرچـه از تقـديـر آدم ها کسـي آگـاه نيست


رنج فال قهوه را عمـري ست فنجان مي کشد


سيب را حوا به آدم داد و شيطان شد رجيم !!


آه از اين دردي که يک عمر است شيطان مي کشد


آسـمان نازا که باشـد رود مي خشـکد ولي


رنج اين خشـکيدگي را آسـيابان مي کـشد


کي خدا در خاطرات خلقتش خطي سـياه


عـاقبت با بغـض دور نام انسـان مي کـشد ؟؟


نه !‌ خدا تا لحظه ي مرگ از بشر مأيوس نيست


انتهاي هـرزگي گاهـي به ايمان مي کشد


خوب مي دانم چـرا با مـن مدارا مي کني


جور جهل بره را همواره چوپان مي کشد


برده داران خوب مي دانند کار خويش را


برده وقتي سير شد کارش به طغيان مي کشد


مــن از آن ديوانه هــاي زود باور نيســتم


ساده لوحي بر جنونم خط بطلان مي کشد


شــعرهـايم کودکانم بوده اند و سالـهـاست


گرگ مادر توله هايش را به دندان مي کشد


مـن شـبي تاريکـم و مـاه تمـامم نيسـتي


ماه اگر کامل شود کارش به نقصان مي کشد


مي رسـي از سـمت درياهاي دور انگـار باد


رشـته هاي گيسـويت را تا بيـابان مي کشد


يا کـه بر تخـت روان ابرهــا بانـوي مـــاه


ناخنـش را از فـراز کـوه سوهـان مي کـشد


گاه اما اشـک مي ريزي و دسـتان خــدا


شانه اي از ابر بر گيسوي باران مي کشد


بـادها دستــان خورشـيدند وقتي ابـر را


چون لحافي کهنه تا زير گريبان مي کشد


من در آغوش تو فهميدم که بعد از سالها


کار هر ديوانه اي روزي به زندان مي کشد

اين روزها به هيچ قراري نمـي‌رسي

کاري نمي‌کني و به کاري نمي‌رسي

چـون بادِ ايسـتاده که بـي‌نام مي‌شود
با رخوتت به هيــچ دياري نمي‌رسي

بشمــار زخمـهاي تنم را ؛ به پاي من -
در عشق - اگر چه سابقه داري - نمي‌رسي

وقــتي مـقدّر است دلت زيـر و رو شــود
مـثل زمـين به لـرزه نگاري نمـي‌رسـي

هرگز به آنچه پيش نيازش جسارت است
با اين هـمه مـحافظه کـاري نمـي‌رسي

از ديدنت نبُرد کســــي پـي به نـام مـــن
حتي به پاي سنگ مزاري نمي‌رسي !!

وقتي که در دل آرزوي مـرگ مي‌کني
در هيچ جا به چوبه ي داري نمي‌رسي

اين رسم رودهاي جهان است ؛ پاي تو -
خشکيد اگر به پاي چـناري نمـي‌رسي

وقتي که راه را به تو با سنگ بسته‌اند
حتـي به کرتهــاي کنـاري نمي‌رســي

تابوت کيست اين چمداني که دست توست؟؟!!
با مرگ من به هيــچ قـطاري نمـي‌رسي

من فـکر مـي‌کـنم که صـدايي شـنيده‌ام ...
شايد صداي توست که داري نمي‌رسي !!!

مرا ببخش عزيزم که عاشقت شده ام

مخل ثانيه ها و دقايقت شده ام

گذشته هاي قشنگت دوباره زنده شده

و در خيال خودم عشق سابقت شد ه ام

لياقتيست تو را داشتن _ فرشته من _

دلم خوش است که اين بار لايقت شده ام

براي رد شدن از رود تلخ خاطره ها

سوار شو ؛ بگذر تا که قايقت شده ام

دوباره قايق ما را به سوي عشق بران

کنون که همدم باد موافقت شده ام

تو يادگار بهاري ؛ درون بوم دلم

تو دشت عاطفه اي و شقايقت شده ام

تو محتواي غزلهاي عاشقانه ي من

و من که آينه اي از علايقت شده ام

براي اينکه مرا حس کني چو قطره اشک

ميان چشم تو ؛ همراه هق هقت شده ام

به دل نگير گناه مرا الهه مهر

مرا ببخش عزيزم که عاشقت شده ام

درسته اما ای کاش اخی باشه نه چیزه دیگه