حالا مرا دوباره بخوابان
در زير آفتاب بخوابان
از ديگران جدا بخوابان تنها بخوابان
ودر کنار حفره گنجشکي بخوابان
و در بهار بخوابان
از پشت سر بيا و ، نگاهم کن وَ روز و شب نگرانم باش آن گاه
بي دغدغه مرا بميران اين جا همين جا



رضا براهنی

و هيچ فكر نكرد
كه ما ميان پريشانی تلفظ درها
براي خوردن يك سيب
چقدر تنها مانديم

سهراب سپهری

دوباره دخترکم گفت:
کیست؟ کیست؟
گریست.

سکوت بود و سکون
که گفت دخترکم
ـ هزار دست کوبه ی پولادی بزرگ
چرا
به در نمی بندی،
که نعره ی هر یک،
بزرگتر ز تپش های خواهشم باشد؟

صدای در برخاست
کسی به در می کوفت
نه با دو دست،
که با قلب،
با غمش،

با ...،
با...!


نصرت رحمانی