ای خوشا ؛با سوزوساز عشق؛پنهان سوختن !
با غم دل ساختن؛با درد جانان سوختن !
بی صدا؛جان باختن؛پروانه وار از شوق یار
همچوشمع بی نوا؛خندان و گریان؛ سوختن
دشمن شور فراقست؛آب شیرین وصال
ای خوشا؛شوریده دل؛در سوز هجران سوختن!
خوش بود با درد نادرمان پذیری ساختن
بی نیاز از ناز هر دانای درمان؛سوختن!
سرنوشت ماست گویی؛ گاه چون گل در چمن
گاه؛همچون شمع روشن؛ درشبستان ؛سوختن
هرکه چون بلبل ؛ نوایی خوش درین گلشن سرود
روزگاری؛بایدش در کنج زندان سوختن !

امروز " جا خوردم" !
اما بمونه بعد.....
چون هنوزم "جا خوردم"!

یک روز به دل گفتم ؛کز باده بپرهیزد

بر مصطبه ننشیند؛و زمیکده بگریزد

زیرا که خردمندان؛گویندتن وجان را

از مستی و میخواری ؛صدگونه زیان خیزد

دل گفت:اگر روزی ؛اندرز تو بنیوشم

غم ساقی من گردد؛خون در قدحم ریزد

این ساقی هر جایی؛جام دل هر کس را

کز باده تهی بیند؛خاکش به دهان بیزد!

گرباده نباشد؛ غم؛در کشور جان ودل

صدولوله اندازد؛بس فتنه برانگیزد

من بندهء مینایم؛کزغم کند آزادم

با لشکرغم؛جزمی؛کس نیست که بستیزد

هرکس که نیامیزد؛باساقی میخانه

زهرغم جانکاهش؛باخون دل آمیزد

چون دست شود کوته؛از دامن مینایم

اهریمن غم؛ناگه,در دامنم آویزد

تن کاهداگر از می؛دل کاهد و جان از غم

از دشمن جان؛هرکس؛آن به که بپرهیزد

تا جان رهد اززندان؛می نوش و فدا کن تن!

تن را نبود قدری؛بی جان؛ببرد.....

نمیگذارند آدم خودش باشد !
عصبانیم از اینهمه اصرار !
قرار نیست همه بخندند
اصلا چه معنی داره همه بخندند !؟
تصور کن...رفتی جایی و می بینی همه دارند می خندند!
تو هم میخندی؟
خنده به خودی خود؛دهانی است گشوده ...حفره ای است سیاه با دانه هایی از شن های سفید کنار هم ردیف شده !خنده باید روح داشته باشد..
باید بدانی که به چه می خندی
راستش یک مدتی است دوستان اصرار دارند که اینجا باد سردی می وزد
غم افسرده ای می وزد
و بودنش ...اذیتشان میکند !
نمی گویم نمی وزد
نمیگویم سرد نیست
نمی گویم یخ نخواهید زد
نه..نمی گویم
اما این منم...آن هم شما
این من سردم...
و آن ..شمای گرم
بدون من...
شما نیستید..!
بی شما ...من هیچم...
ما در کنار هم ..معنا میدهیم
وقتی دور همیم ...یعنی هستیم ....وقتی نیستیم...نیستیم !
گرما وقتی هست که سرما باشد
من بیزارم از بهاری که بی پرنده باشد
از تابستانی که عرق کرده باشد
پائیزی که توی کوچه پس کوچه هایش..
برگ های زرد..
نریخته باشد.
زمستانی که گرم باشد !
بگذاریم ..هر کس خودش باشد
تو خودت باش
با نور و نواهایت
تو خودت باش
با تارو هواهایت
تو خودت باش با آخرین کلام خدایت
من ..خودم باشم ...با سردهایم..بی فروغ هایم ..بی کلام هایم..و غم های افسرده ام !
بیائید اینجاهایمان ! را کلبه ای کنیم در دل جنگل دور
دور آتشش بنشینیم زانو به زانو
و هیزم هایش را یک به یک ..
هم ..بزنیم !
یکی تو
یکی او
یکی من
یکی ما !
آن وقت خواهیم نشست تا سپیده صبح
و در گوش هم زمزمه خواهیم کرد از حرف هایمان
و دود زیبایی از کنده کلبه مان
به هوا خواهد خاست!
و تابلوی زیبایی خواهیم شد در دیوار وب لانه هایمان !

بگذاریم خودمان بمانیم

عوض نکنیم هم دیگر را

خالص باشیم

خودمان باشیم

خودمان