چقدر هوای اینجا...

ولی من می مانم...می مانم تا وقتی که خود این دیوارها و تابلوها کم بیاورند...که بپذیرن کسی آمده که روزگاری اهل همین خانه بود...

و می خواهد باشد...

چراغ موبایل من که چشمک می زند ..........

دوست دارم چراغش را بخورم !

اصلا این ...

وقتی زنگ می خورد ...

اشتهایم برای خوردنش می رود بالا...مثل یک برج !

من هر چیزی را قبول نمی کنم

اصلا هر چیزی ...

چشمم را نمی گیرد

چشم من؛ باید چشمکی ناب و تک بخورد...تا بگیرد!

برای همین ...

من تا الان .......تک مانده ام !

تک و تنها

و

در این تک وتنهائیم ؛

آن قدر تک زدم و تنها رفتم ..که تک وتنها مانده ام!

برای همین ..من هنوز تک هایم را ...دارم !

مثل همان موبایل اولم

که خیلی تک بود .

وبا من ؛همه جوره...تاب بازی می کرد...

با هم خیلی دوست بودیم

خیلی ناز و نرم ...

در دستانم...لیز می خورد

ولی هیچ وقت نمی افتاد زمین !

با پست و بلندی دستم...آشنایه آشنا بود

می دانست وقتی پرتش می کنم بالا....

باید کجای دستم بیفتد!

و می افتاد همان جاکه باید می افتاد !

مثل نادیا کومانچی !

ژیمناست نرم و چابکی که موبایل منم از اون یاد گرفته بود.

امروز دیگر ...توی جیب من نیست !

توی دست های من هم نیست !

ولی در قلب من است

و برای همین خیلی دوستش دارم .

حتی امروز که داخل آن نایلون آلمانی گذاشتمش

وقتی چشمم به او می افتد ..

رو بر نمی گردانم

به او نشان می دهم که چقدر دوستش دارم !

من به لطافتش

به رنگش

به دندان های افتاده اش !

به ویبره زنانه اش

به پنجره کوچکش

که همیشه از پشت آن ...اسم خیلی ها را دیدم

عشق می ورزم !

و....

هنوز هم به این یکی که تازه گرفتمش !

می گویم

که اورا چقدر دوست دارم

تا بداند که من

با دوست داشتنیم .....

چقدر ساده

وصادق

وراستم!

گفته بود پيش از اين‌ها: دوستي ماند به گل



دوستان را هر سخن، هركار، بذر افشاندن است



در ضمير يكدگر



باغ گل روياندن است







گفته بودم: آب و خورشيد و نسيمش مهر هست



باغبانش، رنج تا گل بردمد



گفته بودم گر به بار آيد درست



زندگي را چون بهشت



تازه، عطرافشان و گل‌باران كند

: گفته بودم، ليك، با من كس نگفت



خاك را از ياد بردي خاك را



لاجرم يك عمر سوزاندي دريغ



بذرهاي آرزويي پاك را







آب و خورشيد و نسيم و مهر را



زانچه مي‌بايست افزون داشتم



شوربختي بين كه با آن شوق و رنج

در زمين شوره سنبل كاشتم



گل؟



چه جاي گل، گياهي برنخاست



در پي صد بار بذرافشاني‌ام



باغ من، اينك بيابان است و بس



وندر آن من مانده با حيراني‌ام







پوزشم را مي‌پذيري،



بي‌گمان



عشق با اين اشك‌ها، بيگانه نيست



دوستي بذري‌ست، اما هر دلي



درخور پروردن اين دانه نيست



بازهم یک شعر زیبا از " رخ "

حرف ها در درونش است که فقط من می دانم و رخ

راست میگفتی. آدم خسته نوشتن ندارد. پاک می‌شود ... به مرور ... کم کم

و نگاهی که لبانش دوخته به هم #سکوت می‌نوشید

+++

این روزها ...

خیلی به این نتیجه رسیدم که اشتباه کردم !

در این که چرا مثل یک روح نیامدم !

در این که چرا نشد ...کسی مرا نشناسد ؛ حتی همین چند نفری که مرا می شناسند.

این روزها خیلی به این نتیجه رسیدم که " ساده ترین احمق دنیا " هستم .

حس میکنم لذتی را که روح یک آفریقایی ساده ؛ در دل جنگل های سیاه می برد ...زیباتر از تمامی

فخر و اوج هایی است که ما داریم در این دنیای نقاشی شده مان ؛

برای خودمان هجی ش ...می کنیم.

ساده گی روح ...خیلی زیباست

نه آئینه می خواهد که بایستد روبرویش و با مو و ابرو و پوست ...تعارف کنی و نازشان کنی !

نه سشوار می خواهد که ببریشان به هر آن سویی که دلت می خواهد و بسازیش برای خودت و

دیگران .

نه خیلی نه های دیگر که نمی شود گفت و نگفت !

یک حس عریان و یک جاری زیبا ...در دل زمان است .

کاش ...

هیچ وقت خودم را نقاشی نمی کردم در اینجایی که همه می گویند " مجازی" حقه بازیست !؟

جایی که من جدیش گرفته ام و برای همین ...بقچه بقچه ؛ حرف می شنوم و زبان های کج کرده

می بینم که همه برای من "پرت" می شوند و "در" می آیند .

برای " ساده ترین احمق دنیا" که اگر نبود...الان می توانست خیلی راحت تر و قشنگ تر از هر زمان

جاری خودش ؛ برای خودش بنویسد.

اگر فقط خودش بود....رنج دیده شدن و "ای وای " شدن را ؛ نداشت.

فارغ از هر چیز و هر کس ...زندگی کردن ....

مثل رودخانه ای جاری در دل کشتزارها و کوهها است.

من این لذت را از دست دادم !

چقدر زنده می شدم اگر می توانستم " ندیدنی "... بیایم و بروم !

در دل همان کشتزارها و کوهها... و در دل همه کوچه پس کوچه هایی که هست در دنیا ..که می گویم

اسمش .... " آدم " است !

آدم ها ...کشتزارها هستند

آدم ها ...کوهها هستند

صحراهای گم شده در لابلای شترها ...هستند.

گنجشک ها و بازها و جغدها و عقاب های ....زیر و روی ابرها هستند

گاه ...خیلی دور .........بال می زنند

گاه خیلی ......نزدیک ......می رسند

گاه ........از نور می ترسند

گاه ..........گم میشوند در دل شب هایی که ...همیشه تنها هستند !

گاه ..........دوست داشتنشان را ...

مسخره می بینی!!!

گاه حتی نمی توانی بفهمی که دوست داشتن یعنی چه!

و برای همین ..

.سر می کنند در کیسه عشق !!!