باز افتاده؛مگر؛سايه غم بر سر من؟
كه گريزند رفيقان همگي؛ از بر من
روز شادي و سعادت؛ همگي يار منند
روز غم نيست؛ كس از همنفسان؛ ياور من

همین جا دیگه

گذشته می گذرد

حال ،طماع است

آینده هجوم می آورد

بهتراست بگویمت

برگذشته چیره شو

حال را داوری کن

و آینده را بیاغاز

بی اعتمادی دری است

خودستایی .... چفت و بست غرور است

و تهی دستی .... دیوار است و لولاست

زندانی را که در آن محبوس رآی خویشیم

دلتنگی مان را برای آزادی و دلخواه دیگران بودن

از رخنه هایش تنفس می کنیم

بسیار وقت ها با یکدیگر از غم و شادیِ خویش ... سخن ساز می کنیم

اما در همه چیز رازی نیست

گاه به سخن گفتن از زخم ها نیازی نیست

سکوتِ ملال ها از راز ما سخن تواند گفت

در وجود هر کس رازی بزرگ نهان است

داستانی ، راهی ، بی راهه ای

طرح افکندن این راز

راز من و راز تو ، راز زندگی

پاداش بزرگ تلاشی پر حاصل است

پنجه درافکنده ایم با دستهایمان

به جای رها شدن

سنگین سنگین بر دوش می کشیم

بار دیگران را

به جای همراهی کردنشان!

عشق ما نیازمند رهایی است نه تصاحب

در راه خویش ایثار باید نه انجام وظیفه…

باران زودببار

باشه