هرگز نخواستم که بگویم تورا چه قدر
عاشق شدم؟ چه وقت؟چگونه؟ چرا؟ چه قدر؟!
هرگز نخواستم که بگویم نگاه تو
از ابتدای ساده این ماجرا چه قدر ـ
من را شکست،ساخت،شکست و دوباره ساخت!
من را چرا شکست؟ چرا ساخت؟ یا چه قدر...؟
هرگز نخواستم به تو عادت کنم ولی
عادت نبود حسی از آن ابتدا چه قدر
مانند پیچکی که بپیچد به روح من
ریشه دواند و سبز شد و ماند تا ... چه قدر ـ
قلبم گرفته است،سرم گیج می رود
هرگز نخواستم که بدانی تو را چه قدر...

فردا خواهم رفت

از روبروی همین کوچه و انتهای همین بن بست

به نقطه ای میمانم و

تو خیره به دنبال خط شروع خواهی ماند

دیگر انعکاسی از واژه های من نیز نخواهی شنید

باران را با خود خواهم برد

باد را به تو میسپارم

خبری اگر بود -که نیست-

گوش به گوش

باد خواهد آورد

راحت باش

این من و این راه

این تو و این نقطه

دستی ز کرم به شانه ی ما نزدی

بالی به هوای دانه ی ما نزدی

دیری است دلم چشم براهت دارد

ای عشق ٬ سری به خانه ی ما نزدی.