از عذابِ جاده خسته نرسیده و رسیده

آهی از سر رسیدن نکشیده و کشیده

غمِ سرگردونیامو با تو صادقانه گفتم

اسمی که اسمِ شبم بود با تو عاشقانه گفتم

با تنم زخمی اگه بود بی رمق بود اگه پاهام

تازه تازه با تو گفتم اگه کهنه بود دردام

منِ سرگردونِ ساده تورو صادق می دونستم

این برام شکسته امِا تورو عاشق می دونستم

تو تموم طول جاده که افق برابرم بود

شوق تو راهتوشه من اسمِ تو همسفرم بود

منِ دلشیشه ای هر جا هر شکستن که شکستم

زیرِ کوه،بارِ غصّه هر نشستن که نشستم

عشق تو از خاطرم برد که نحیفم و پیاده

تورو فریاد زدم و باز خون شدم تو رگِ جاده

نیزه نمبادِ شرجی وسط دشت تابستون

تازیانه های رگبار توی چلّه زمستون

نتونستن،نتونستن جلوی منو بگیرن

از منِ خستة خسته شوق رفتنو بگیرن

حالا که رسیدم اینجا پرِ قصّه براگفتن

پر نیاز تو برای آه شنیدن و شنفتن

تورو با خودم غریبه از خودم جدا می بینم

خودمو پر از ترانه تورو بیصدا می بینم

من سرگردون ساده تو رو صادق میدونستم

این برام شکسته اما و رو عاشق میدونستم

اون همیشه با محبت برای من دیگه نیستی

نگو صادقی به عشقت آخه چشمات میگه نیستی

من سرگردون ساده تو رو صادق میدونستم

این برام شکسته اما و رو عاشق میدونستم

قسمت نبود گاه به گاهی ببینمت

تنها به قدر نیم نگاهی ببینمت

هر طور میل توست همان می کنم عزیز

شاید خودت دوباره نخواهی ببینمت

تو پشت ابر هایی وحتی نخواستی

یک آن فقط به هیات ماهی ببینمت

نو قطره می شوی به دل خاک می روی

من می شوم کبوتر چاهی ببینمت

امشب خدا کند که تو از کوچه رد شوی

از لای پرده باز الهی ببینمت

امشب کنار پنجره مثل همیشه ام

حتی اگر تو نخواهی ببینمت

شبیه شمع كه خیلی نجیب می‌سوزد

دلم برای تو گاهی عجیب می‌سوزد

دلم برای دل ساده‌ام كه خواهد خورد

دوباره مثل همیشه فریب می‌سوزد

نشسته‌ای به امید كه؟ گـُر بگیر ای عشق

همیشه آتش تو بی لهیب می‌سوزد

تو اشتباه نكردی گناه آدم بود

اگر هنوز بشر پای سیب می‌سوزد

من آشنای تو بودم ولی ندانستم

غریبه‌ها دلشان هم غریب می‌سوزد

برای من فقط این دل ز عشق جا مانده است

كه با نگاه شما عن قریب می‌سوزد