ایستگاههای متروک ...
لبریز آدمهای سنگی -
آدمهای شکسته ی ساکن -
بی حرکت - بی بو - دروغگو !
- قطار من -
هیچگاه برایشان سوت توقف را نخواهد کشید ...دور از همه ...!

در برهوت، رنگ تو را می­گیرم

بی­تاب می­شوم

در رگ­هایم شرر می­دوانی

در من پا می­گیری

عشق قد راست می­کند

نام شورانگیزت، مرا می­فریبد

سر به هوا می­گردم در کوی و برزن­ها

پرواز را تکلم می­کنم به زبانی که خود می­دانی

ولی تو با چشمانت

قیامت به پا می­کنی

ناهنگام

و همه کاسه کوزه­ها سر خدا می­شکند.

بگیر دست مرا تا غزل خراب کنیم

تمام قافیه‌ها را پر از عذاب کنیم

به کورچشمی این دزدهای تکراری

دلی شکسته و خود چهره در نقاب کنیم

گناه-توبه٬اگر باز هم خدا بخشید

به نام نامی شیطان فقط ثواب کنیم

گذشت دوره‌ی مردانگی٬اگر مردی:

بیا که هر چه که مرد است٬زن خطاب کنیم

شکسته بغض غزل باز گریه خواهد کرد

صدا نکن که غزل را دوباره خواب کنیم