دياپازونه يارو

هوب نيگا نكن

وقتش رسیده حال و هوایم عوض شود

با سار ِ پشت پنجره جایم عوض شود

هی کار دست من بدهد چشم های تو

هی توبه بشکنم و خدایم عوض شود

با بیت های سر زده از سمت ِ ناگهان

حس می کنم که قافیه هایم عوض شود

جای تمام گریه ، غزل های ناگــــــزیر

با قاه قاه ِ خنده ی بی غم عوض شود

سهراب ِ شعرهای من از دست می رود

حتی اگر عقیده ی رستم عوض شود

قدری کلافه ام و هوس کرده ام که باز

در بیت های بعد ، ردیفم عوض شود

حـوّای جا گرفته در این فکر رنج ِ تلخ

انگــار هیچ وقـت به آدم نـمی رسد

تن داده ام به این که بسوزم در آتشت

حالا بهشت هم به جهنم نمی رسد

با این ردیف و قافیه بهتر نمی شوم !

وقتش رسیده حال و هوایم عوض شود

با تو مشكلي ندارم با خودم لج كردم /اسمايلي سياوش

چه حسی داره تنهایی ، میونه این همه تن ها
چه فرقی می كنه باشی ولی تنهاترین تنها
نمی دونم كه احساس و ، چه جوری می كنند معنی
نمیشه اشك چشما رو ، ببینی و بگی یعنی
بگی یعنی كه این درد ، یا كه از دوری یاره
نمیشه گفت كه این عشقه ، یا كه از غصه می باره
نمی دونم كه این دنیا ، چرا از رفتنم شاده
نمی دونم كه فردا هم ، دلی از من پره یاده؟
دارم عمر و چه می بازم ، هنوزم ساده ی ساده
نمی دونم چرا اسمت ، هنوزم اوج فریاده
گناه من ، هنوزم هست ، میون این تن خاكی
خدایا من خودم هستم ،منم اون مجرم و شاكی

خطرناك داري ميشي