بیا تنفس مصنوعی بدم بهت.بیا.....بیا دیگه.

مستم ز خمر من لدن......... رو محتسب را غمز کن ........مر محتسب را و تو را....... هم چاشنی آورده‌ام .......ای پادشاه صادقان..... چون من منافق دیده‌ای ........ با زندگانت زنده‌ام با مردگانت مرده‌ام.......... با دلبران و گلرخان چون گلبنان بشکفته‌ام...... با منکران دی صفت همچون خزان افسرده‌ام ........ای نان طلب در من نگر والله که مستم بی‌خبر ...... من گرد خنبی گشته‌ام من شیره افشرده‌ام....... مستم ولی از روی او غرقم ولی در جوی او .......از قند و از گلزار او چون گلشکر پرورده‌ام ........روزی که عکس روی او بر روی زرد من فتد....... ماهی شوم رومی رخی گر زنگی نوبرده‌ام...... در جام می آویختم...... اندیشه را خون ریختم........ با یار خود آمیختم زیرا درون پرده‌ام........ آویختم اندیشه را کاندیشه هشیاری کند........ز اندیشه بیزاری کنم ز اندیشه‌ها پژمرده‌ام ..........دوران کنون دوران من ......گردون کنون حیران من ..... در لامکان سیران من........ فرمان ز قان آورده‌ام .......در جسم من جانی دگر در جان من قانی دگر...... با آن من آنی دگر ......زیرا به آن پی برده‌ام .......گر گویدم بی‌گاه شد .......رو رو که وقت راه شد ........ گویم که این با زنده گو .......من جان به حق بسپرده‌ام......... خامش که بلبل باز را..... گفتا چه خامش کرده‌ای ......... گفتا خموشی را مبین در صید شه صدمرده‌ام...............
ای عاشقان ای عاشقان پیمانه را گم کرده‌ام ......... زان می که در پیمانه‌ها اندرنگنجد خورده‌ام............

اگر ماه بودم به هرجا كه بودم
سراغ تو را از خدا می گرفتم
وگر سنك بودم به هرجا كه بودی
سر رهگذار تو جا می كرفتم
اكر ماه بودى به صد نازشاید
شبی بر لب بام من مینشستی
وگر سنك بودی,به هرجا كه بودم
مرا میشكستی, مرا میشكستی

دلم تنگ است

نمی دانم ز تنهایی پناه آرم کدامین سوی

پریشان حالم و بی تاب می گریم و قلبم بی امان محتاج مهر توست

نمی دانی چه غمگین رهسپار لحظه های بی قرارم من

به دنبال تو همچون کودکی هستم و معصومانه می جویم

پناه شانه هایت را که شاید اندکی آرام گیرد دل

دلم تنگ است

وتنهایم و تنهایی به لب آورده جانم را

بیا تا با تو گویم از هیاهوی غریب دل که بی پروا

تلنگر می زند بر من و می گوید به من نزدیک نزدیکی

به دنبال تو می گردم به سویت پیش می آیم

چه شیرین است پر از احساس یک خوشبختی نابم

پر از امید سبز خواب دیدارم و می خواهم که نامت را به لوح سینه بنگارم

و نجوایی کنم در دل و گویم تا ابد

من دوستت دارم

دلم تنگ است

دلم تنگ است دلم اندازه حجم قفس تنگ است

سکوت کوچه لبریز است

صدایم خیس و بارانی است

نمی دانم چرا در قلب من پاییز طولانی است..

چه گویم ، چها دیده ام سالها
اسیرانه نالیده ام سالها
كلامی پسند دلم ای دریغ
نه گفتم نه بشنیدهام سالها
من آن شمع خود سوز زندانیم
كه دزدانه تابیده ام سالها
چو ابر پریشان در كوهسار
چه بیهوده باریده ام سالها
در این بو ستان در خور آتش است
گیاهی كه من چیده ام سالها
ز بی مقصدی چون یكی گردباد
به هر سوی گردیده ام سالها
زلبها ی من خنده هرگز مجوی
من این سفره بر چیده ام سالها

خون دل می خورم و چشم نظر بازم جام

جرمم اینست که صاحبدل و صاحب نظرم

من که با عشق نراندم به جوانی هوسی

هوس عشق و جوانی است به پیرانه سرم

تا به دیوار و درش تازه کنم عهد قدیم

گاهی از کوچه ی معشوقه خود می گذرم

من در تو گشتم گم مرا در خود صدا می زن
تا پاسخم را بشنوی پژواك سان ای دوست

در آتش تو زاده شد ققنوس شعر من
سردی مكن با این چنین آتش به جان ای دوست

گفتی بخوان خواندم اگر چه گوش نسپردی
حالا لالم خواستی پس خود بخوان ای دوست

من قانعم آن بخت جاویدان نمی خواهم
گر می توانی یك نفس با من بمان ای دوست

یا نه تو هم با هر بهانه شانه خالی كن
از من، من این برشانه ها بار گران ای دوست

نامهربانی را هم از تو دوست خواهم داشت
بیهوده می كوشی بمانی مهربان ای دوست