می گویند و پشت سرت می خندند
می خندند و با شانه هایشان می لرزم

دوستانمان هیچ وقت باور نمی کنند
از پشت همین گوشی
چه قول‌های بزرگی
که میان دو شهر رد و بدل نمی‌شدند
و نمی‌دانند
قرار فقط کنار خیابان گذاشته نمی‌شود
گاهی در حاشیه ی درد ، آرام ! ، قرار می‌گیرم

تا با کناری ات کنار بیایم
گاهی قرارم این است
که تا پنجره را با چشمانم باز می کنم
اشک هایم
میان زمین و آسمان تقسیم شوند
و اوضاع روحی این شهر لعنتی
با حال خراب من به هم بریزد

این روزها من از کجا بدانم
چگونه از چشمانم پلک خوانی ات کرده اند
به ریش بلند تومی خندند
و بغض من
بغ ض
ب غ
ض
گره ایست که هر روز
فقط به دست لب هایشان با ز می شود

خیلی قشنگ بود

چقدر قشنگ بود

ممنونـــــــــــــــــــم یوسف جان...