داداش ما عضو شدیم

رولور مانورهين MR-73 ، ساخت فرانسه
رولور MR-73 ، يكي از خوشدست ترين رولورهاي ساخت فرانسه است. اين رولور در سال 1973 و توسط كارخانه مانورهين طراحي و ساخته شد. اين رولور ، سلاح سازماني ژاندارمري و برخي از واحدهاي نيروي پليس كشور فرانسه ازجمله G.I.G.N (نيروهاي ويژه رهايي گروگان) و R.A.I.D محسوب مي شود. مدل هاي ورزشي اين رولور در كاليبرهاي 32/0 بلند اسميت وسون ويا 38/0 اسپشيال ، ازجمله پرطرفدارترين رولورهاي اروپايي به شمار مي آيند. تمامي مدل هاي رولور MR-73 ، ساختاري تمام فولادي دارند. لوله اين رولورها ، با روش چكش كاري سخت يا خانكوبي ساخته مي شوند كه اين امر خود باعث افزايش دقت و طول عمر مفيد اين سلاح شده است. براي رولور ، يك نوع توپي سفارشي كاليبر 9 × 19 لوگر در نظر گرفته شده است كه عمدآ به درد كارآموزان پليس مي خورد. عمل مونتاژ قطعات اين سلاح تمامآ با دست انجام مي شود كه نتيجه آن ، افزايش كيفيت مونتاژ و دقت عمل فوق العاده اين سلاح كمري بوده است. از نقطه نظر كيفيت ، مي توان اين رولور را چيزي در حد و حدود تپانچه SIG P-210 دانست.
مشخصات فني:
مكانيزم ماشه: دو زمانه
كاليبر: 375 مگنوم (9 × 19)
وزن: 910 گرم با لوله 3 اينچي ، 1050 گرم با لوله 5 اينچي
طول: 204 و 264 ميليمتر
طول لوله: 76 و 133 ميليمتر
ظرفيت توپي: 6 تير

سلاح كمري روجر 357 مگنوم ، ساخت امريكا
اين رولورها از سال 1985 ، در كارخانه Ruger و Sturm واقع در امريكا ساخته مي شوند. مدل GP-100 درواقع جانشين ارزنده مدل هاي معروف به 6 مي باشند كه عمدتآ در عمليات هاي پليسي و امنيتي استفاده مي شدند. تمامي مدل هاي GP-100 ، تمامآ از جنس فولاد ضدزنگ ساخته مي شوند. توپي همگي از نوع 6 تير و ماشه آنها دوزمانه مي باشد.مدل هاي كاليبر 357/0 و بعضي مدل هاي كاليبر 38/0 ، داراي يك زائده اضافي در زير لوله هستند كه در بدنه سلاح جاسازي شده و مقاومت لوله را افزايش مي دهد. سوزن آتش و ايمني آن به گونه اي است كه تنها زماني عمل مي كند كه ماشه سلاح كاملآ كشيده شود. متعلقات ماشه ، به گونه اي واحد طراحي شده اند كه باز و بسته كردن سلاح را تسهيل مي كند. ضامن سلاح علاوه بر قفل چخماق ، مانع از چرخيدن توپي سلاح مي شود. دستگاه نشانه روي سلاح در قسمت عقب ، در دو نوع ثابت و قابل تنظيم در دسترس مي باشد. تمامي رولورهاي GP-100 ، داراي ضريب اطمينان و دوام فوق العاده اي هستند.
مشخصات فني:
كاليبر: 357 مگنوم و 38 اسپيشيال
طول لوله: 76 ، 102 و 152 ميليمتر (در 3 مدل توليد مي شود.)
مكانيزم ماشه: دو حالته
ظرفيت توپي: 6 گلوله
وزن: 1000 تا 1300 گرم (در مدل هاي مختلف)

پیوند کلت به اینجا می‌انجامد، برای کلت در معنی قوم سلت به سلت‌ها رجوع کنید.

کُلت ۱۹۱۱ سلاح کمری نیم‌اتوماتیکی است که از سال ۱۹۱۱ تا ۱۹۸۵ سلاح کمری سازمانی نیروهای مسلح آمریکا بود. اغلب آن را «ام۱۹۱۱» یا «کلت۴۵» می‌نامیدند. این سلاح در جنگ اول، جنگ دوم، جنگ کره و جنگ ویتنام بکار رفت. در ایران بیشتر به «کلت» مشهور است و دیگر سلاح‌هایی (مانند استار، براونینگ و غیره) را که شبیه به آن ساخته شده نیز کلت می‌گویند.

کلت۱۹۱۱ را جان براونینگ طراحی کرد.

کالیبر اصلی این سلاح ۰‎٫۴۵ است ولی در کالیبرهای دیگر مانند ۰‎٫۳۸ و ‎۷٫۶۲ نیز ساخته شده است.

برتا ۹۲ف س در سال ۱۹۸۵ به‌عنوان سلاح کمری ارتش آمریکا، جایگزین آن شد.

یک تفنگ جنگی با آتش تنظیم‌پذیر ساخت شرکت هکلر و کخ با همکاری شرکت دولتی اسپانیایی CETME است.[۱]

این جنگ‌افزار در سال ۱۹۵۹ به عنوان سلاح سازمانی ارتش آلمان انتخاب شد و از آن پس در طی چهل سال بیش از شصت کشور از جمله ترکیه، یونان، سوئد، پاکستان، استونی[۲] پرتغال، مکزیک و ایران (در حال حاضر برای ارتش جمهوری اسلامی ایران) آن را برای نیروهای مسلح خود بکار گرفتند. شرکت هکلر-کخ این اسلحه را در سال ۲۰۰۰-۲۰۰۱ از لیست ساخت شرکت خارج کرد.

رمز موفقیت ژ-۳ در سادگی و قیمت ارزان ساخت آن است. این سلاح با فشنگ پرقدرت ۷٫۶۲ میلیمتری ناتو تغذیه می‌شود و می‌تواند در حالت تک تیر و رگبار عمل کند و دارای نوعی با قنداق تاشو نیز هست. این اسلحه در زمان جنگ ایران و عراق توسط ایران استفاده شد. ارتش آلمان در سال ۱۹۹۷ نسل جدید این اسلحه با نام ژ ۳۶ را جایگزین ژ ۳ کرد.

ویژگی‌های دقیق جنگنده سوخو پک فا هنوز کاملا روشن نیست و برخی از مشخصات آن در حال حاضر از اسرار نظامی محسوب می‌گردد.[۷] اما پرواز در تمامی ساعات شبانه‌روز، پرواز طولانی با سرعت مافوق صوت، آلودگی صدایی پایین، رادارگریزی، بهره‌گیری از مواد ترکیبی جدید، امکان چندین بار سوختگیری هوایی در طی یک پرواز، استفاده از موشک‌های نسل آیندهٔ هوا به هوا، هوا به زمین و هوا به دریا، استفاده از رادار پیشرفته، امکان فرار از تله‌های اپتیکی و فروسرخ، بهره‌گیری از هوش مصنوعی در پرواز و حمله و سامانه‌های دفاعی خودکار نمونه‌هایی از امکانات این جنگنده هستند.[۸] ‏[۲] این هواپیما مجهز به دو سکان عمودی است و برخلاف جنگنده‌های متعارف، تمامی بدنهٔ دم قابل حرکت است.[۲]


نمونه آزمایشی جنگنده سوخو ت-۵۰ به یک جفت موتور جت ۱۱۷-اس مجهز است که هرکدام نیروی پیشرانه‌ای برابر ۱۴٫۵ تُن-نیرو تولید می‌کند. این موتورها نمونه پیشرفته‌تر موتورهای بکار رفته در میگ ۱٫۴۴ هستند. نمونه نهایی هواپیمای پک فا به موتورهای جدیدتری با پیشرانه ۱۷٫۵ تُن-نیرو مجهز خواهد شد.

ویژگی‌های عمومی این جنگنده عبارتند از:[۹]

اسلحه بهتره ها

داسو میراژ اف‌۱ (به فرانسوی: Dassault Mirage F1) جنگنده برتری هوایی و تهاجمی تک‌سرنشین متعلق به خانواده میراژ ۳ است. بیش از ۷۰۰ فروند از این هواپیما بین سال‌های ۱۹۶۶ تا ۱۹۸۳ تولید شد و از اوایل دهه ۱۹۷۰ در ارتش فرانسه و چندین کشور دیگر دنیا به عنوان یک جنگنده سبک چندمنظوره به کار گرفته شد.
عراق در جنگ با ایران در مجموع ۹۳ فروند از این جنگنده را خریداری کرد و به طور گسترده از آن‌ها برای عملیات‌های شناسایی، حمله به اهداف زمینی و حمله به کشتی‌ها استفاده کرد.

اولین پیروزی یک جنگنده‌ عراقی در جنگ هوایی با اف-۱۴ تام‌کت‌های ایران در این جنگ در پائیز ۱۳۶۰ به دست آمد که با چندین پیروزی دیگر در ماه‌های بعدی همراه شد و تاثیر بسیاری در بازگرداندن روحیه خلبانان نیروی هوایی عراق داشت که تنها در ۶ ماهه اول جنگ ۵۰ هواپیمای خود را در جنگ هوایی با اف-۱۴‌های ایرانی از دست داده بودند. در سال ۱۹۸۷ هم یک اف-۱ عراقی با دو موشک ضد کشتی اگزوسه ناوچه موشک‌انداز آمریکایی یواس‌اس استارک را در خلیج فارس غرق کرد.در سال ۱۹۹۱ در جریان جنگ خلیج فارس چندین فروند هواپیمای میراژ اف ۱ نیروی هوایی عراق از عراق به ایران گریختند و از سال ۱۹۹۲ در خدمت نیروی هوایی ایران قرار گرفتند.

سوخو-۲۴ (به روسی: Сухой Су-24) یک جنگنده‌بمب‌افکن زمینی مافوق صوت، دو کابینه، بال‌متغیر و دو موتوره ساخت شرکت سوخو است. این هواپیما که نخستین سیستم ناوبری و حمله دیجیتال شوروی را در خود داشت نخستین پرواز خود را در سال ۱۹۷۰ انجام داده و از سال ۱۹۷۴ وارد ارتش شوروی شد و هم‌اکنون نیز در ارتش‌های کشورهای شوروی سابق و کشورهای دیگری که به آن‌ها صادر شد در حال خدمت است.
تولید جنگنده بمب افکن بال متغیر آمریکایی اف.۱۱۱ در نیمه دهه ۱۹۶۰ تهدیدی جدی برای شوروی بود. به همین دلیل کارخانه سوخو هم مامور ساختن هواپیمایی با قابلیتهای مشابه شد. بعضی از اهداف طراحان سوخو در طرح جدیدشان، قابلیت پرواز فراصوتی در ارتفاع پایین، توانایی اجرای عملیات در شب یا روز و در همه گونه شرایط جوی و قابلیت استفاده از باندهای نامناسب و کوتاه بود. اولین طرح پیشنهادی، یک بمب‌افکن بال مثلثی عمود پرواز بود، که به نتیجه مطلوب نرسید، و کارخانه سوخو با استفاده از تجربه حاصله از تولید هواپیماهای بال متغیر سوخو-۱۷ و میگ-۲۳، به طرح بال متغیر دیگری روی آورد که آن را رسما سوخو-۲۴ نامیدند. پیش‌نمونه سوخو-۲۴ برای نخستین بار در ۱۷ ژوئیه ۱۹۷۰ پرواز کرد.
سو-۲۴ یک جنگنده تهاجمی دو سرنشینه با بال متحرک است. دارای دو موتور و ورودیهای هوایی مستطیلی شکل در محل اتصال بالها در دو طرف هواپیما است.

سوخوی سو–۲۷ (به روسی: Сухой Су-27)، هواپیمای جنگنده پیشرفته‌ای است که در دوران اتحاد جماهیر شوروی توسط دفتر طراحی سوخو طراحی و ساخته شده‌است. این جنگنده در سازمان ناتو با نام «فلانکر» شناخته می‌شود.

این جنگنده، در اصل برای ایجاد توان مقابلهٔ نیروی هوایی اتحاد شوروی در برابر نسل جدید جنگنده‌های آمریکایی به خصوص اف-۱۵ ساخته شد.

سوخوی۲۷ دارای برد پروازی استثنایی، قابلیت حمل مهمات بالا و چابکی فوق العاده‌است. جنگندهٔ سوخوی۲۷ اغلب در نقش «ماموریت‌های برتری هوایی» به کار گرفته می‌شود، اما قادر است در اغلب ماموریت‌های رزمی نیز شرکت کند.
به سال ۱۹۶۹، دولت اتحاد جماهیر شوروی، اطلاع یافت که نیروی هوایی ایالات متحده، کمپانی «مک دانل داگلاس» را جهت تولید طرح جنگندهٔ آزمایشی برتری هوایی خود، انتخاب کرده‌است. (این انتخاب، در نهایت منجر به تولید جنگندهٔ F-۱۵ شد.) جهت پاسخگویی به این تهدید آتی، دولت اتحاد شوروی، برنامهٔ PFI (به معنی: جنگندهٔ تکامل یافتهٔ پیشرو) را بنیان نهاد. طبق این برنامه، قرار شد هواپیمایی جهت برابری و تقابل با جنگندهٔ جدید آمریکایی، تولید شود.

یکی از وظایفی که برعهدهٔ سوخوی ۲۷ گذاشته شده بود، حمله به هواپیماهای پشتیبانی کننده عملیات‌های هوایی سازمان ناتو، نظیر هواپیماهای سوخت رسان (تانکر) و هواپیماهای پیش اخطار (آواکس) بود. برنامه‌ریزان نظامی شوروی، بر این مسئله واقف بودند که نیروهای ناتو، توانایی‌های شایان سوخوی ۲۷ را در نظر گرفته‌اند و بدین جهت، می‌دانستند که حملهٔ همه‌جانبهٔ هوایی آن ها، توسط این جنگندهٔ جدید، بسیار محدود خواهد شد.
مشخصات عمومی

خدمه: یک یا دو
طول: ۲۱/19* متر (72 ft)
پهنای بال: ۱۴/۷ متر (48 ft 3 in)

Leading edge sweep: ۴۲ درجه)

ارتفاع: ۵/۹۲ متر (19 ft 6 in)
بال: مساحت ۶۲ متر مربع (667 ft²)
وزن خالی: ۱۶۳۸۰ کیلو (36,100 lb)
وزن بارگیری: ۲۳۴۳۰ کیلو (51,650 lb)
بیشینه وزن برخاست: ۳۰۴۵۰ کیلو (67,100 lb)
پیشرانه: ۲× ساتورن آال-۳۱ توربوفن, ۱۲۲/۸ کیلو نیوتن (27,600 lbf) هرکدام

البته یه نظر بود واینکه اطلاعات خوبیه