اما چیزی ُ فراموش نمیکنم ; )

واسه شروع این خوبه

یه سری چیزارو میذارم رو حساب ی بی تفاوتی

وقتی از چیزی ناراحتیم و سعی میکنیم هرجا دیدیمش راهمونو عوض کنیم و اونو نادیده بگیریم ، خودمونو اذیت میکنیم

مثه کاری که خودم کردم تو یه ماه ِ گذشته
از الان میشه عادی

انگار چیزی نیست

رهگذر گونه رفتار میکنم ; )

یه سکوت و یه دنیا حرف ...

امروزم مثه هر روز
رفتم تا قبل از امتحان تو اون مغازه صبحونه بخورم
صاحبشم اونقدری باهام خوبه که مثه همیشه اومد تا باهام حرف بزنه
دید که چیزی نمیتونم بخورم اومد پرسید چته؟
منم معدمو اشاره کردم
حتی اونم فهمید معدم مشکل داره
اونقدری حالم بد بود که ترسیده بود میخواست بره واسم یه چیزی بگیره بخورم خوب شم
ولی نذاشتم
نشستم و بهتر شد
گفت امتحان داری؟
گفتم آره
گفت به خاطر استرس ِ امتحانته
منم گفتم آره شاید
یکم موندم و بلند شدم برم
گفت مواظب باش
خدافظی کردم و رفتم

--------------

اونم نفهمید که من چمه
درس همش یه بهونس
درد ِ من چیز دیگه بود
: )

بریم پی درسمون بهتره ...

البته اگه بشه خوند ...

همون دیدگاه بسته ی خودم بهتره

همون یه دونه باز بس بود