نظریات دکتر شریعتی درباره رنج زن !!!

زن عشق مي كارد و كينه درو مي كند...

ديه اش نصف ديه توست و مجازات زنايش با تو برابر...

مي تواند تنها يك همسر داشته باشد

و تو مختار به داشتن چهار همسرهستي ....

براي ازدواجش ــ در هر سني ـ اجازه ولي لازم است

و تو هر زماني بخواهي به لطف قانونگذار ميتواني ازدواج كني ...

در محبسي به نام بكارت زنداني است و تو ...

او كتك مي خورد و تو محاكمه نمي شوي ...

او مي زايد و تو براي فرزندش نام انتخاب مي كني....

او درد مي كشد و تو نگراني كه كودك دختر نباشد ....

او بي خوابي مي كشد و تو خواب حوريان بهشتي را مي بيني ....

او مادر مي شود و همه جا مي پرسند نام پدر ...

و هر روز او متولد میشود؛ عاشق می شود؛ مادر می شود؛

پیر می شود و میمیرد...

و قرن هاست که او؛ عشق می کارد و کینه درو می کند

چرا که در چین و شیارهای صورت مردش به جای گذشت،

زمان جوانی بر باد رفته اش را می بیند و در قدم های لرزان مردش؛

گام های شتابزده جوانی برای رفتن و درد های منقطع قلب مرد؛

سینه ای را به یاد می اورد که تهی از دل بوده و پیری مرد رفتن و فقط رفتن را در دل او زنده می کند...

و اینها همه کینه است که کاشته می شود در قلب مالامال از درد...!

و این رنج است

شکوایه زیبای دکتر علی شریعتی!!!

خدایا کفر نمی گویم!
پریشانم خدایا کفر نمی گویم!
پریشانم!
چه می خواهی تو ازجانم!
مرا بی آنکه خود خواهم اسیر زندگی کردی!
خداواندا!
اگر روزی زعرش خود به زیر ایی!
لباس فقر بپوشی!
غرورت رابرای تکه نانی!
به زیر پای نامردان بیاندازی!
و شب آهسته و خسته!
تهی دست و زبان بسته!
به سوی خانه باز آیی!
زمین و آسمان را کفر می گویی!
نمی گوی!
خداوندا!
اگر در روز گرما خبر تابستان!
تنت بر سایه ی دیوار بگشایی!
لبت برکاسه ی مسی قیر اندود بگذاری!
و قدری آن طرف تر!
عمارتهای مرمرین بینی!
و اعصابت برای سکه ای این سو آن سو در روان باشد!
زمین و آسمان را کفر می گویی!
نمی گویی!
خداوندا!
اگر روزی بشر گردی!
زحال بندگانت با خبر گردی!
پشیمان می شوی از قصه خلقت ، از این بودن از این بدعت!
خداوندا تو مسئولی!
خداوندا تو می دانی که انسان بودن و ماندن!
در این دنیا چه دشوار است!
چه رنجی می کشد انکس که انسان است و از احساس سرشار است!