شهادت مهر تایید خدای رحیم بر پرونده بندگان خاص خود است؛ شهادت ضلعی از مختصات انسان کامل است؛عشق به شهادت خبر از خیلی چیز ها می دهد؛

عشق به شهادت خبر از رابطه ای عمیق با مبدا عالم می دهد، آنگاه که دور افتاده ای از اصل، روزگار وصل خویش را می جوید؛

عشق به شهادت نسیمی است که از گلستان محبت و دلدادگی حضرت اباعبد الله علیه السلام می وزد و بویش گرمای این محبت را در دل عشاق شعله ور تر می نماید.

جوانان پاک این مرز و بوم ؛همان ها که الفبای عشق و دلدادگی را از کودکی آموخته اند، همان ها که خدای رحمان و رحیم در شب های قدر به العفو العفو گفتن های آنان پیش ملائکه اش مباهات می کند، همان ها که پروانه وار گرد شمع نورانی ولایت فقیه می گردند و ذکر لبشان دعای برای ظهور منتقم آل محمد است آشنای دیرینه شهادنتد.

لبخند آن معشوق حقیقی و آن فرشته پرور و زیبایی گستر چیزی نیست که قلب های قفل انسان های مادی راهی به درک آن داشته باشد و همین لبخند است که جوان پاک و ملکوتی و مطلق گرای ایران زمین را مست می نماید و شهادت یعنی فهم اینهمه زیبایی.

تصویر شهیده عزیزمــ

شهید مهدی زین الدین

....گلوله ای از لوله دوشکا با سرعت اولیه خود از فاصله 1000 متری شلیک می شود و در مبدا به حلقومی اصابت نموده و آنرا سوراخ کرده ومی گذرد.

معلوم نمایید:

سر چه کسی افتاده؟کدام زن صیحه می کشد؟کدام پیراهن سیاه می شود؟به کدام چهره چنگ می خورد؟کدام کودک در انزوا و خلوت اشک می ریزد؟

یا این مسئله را:

هواپیمایی با 5/1 برابرسرعت صوت از ارتفاع 10 متری سطح زمین ماشین

لند کروزی را که با سرعت در جاده مهران- دهلران حرکت می کند مورد اصابت موشک قرار می دهد.اگر از مقاومت هوا صرفنظر شود معلوم کنید:

کدام تن می سوزد؟کدام سر می پرد؟چگونه باید اجساد را از درون این آهن پاره له شده بیرون کشید؟چگونه باید آنها را عمل کرد؟

چگونه بخندیم و نگاه آن عزیزان را فراموش کنیم؟

چگونه در تهران بمانیم و تنها درس بخوانیم؟

چگونه می توانی درها را بروی خودت ببندی و چون موش در انبار کلمات کهنه کتاب لانه کنی؟!