اميرحسين بعد از تعريف لحظه هاي تلخ دل كندن از برادر، مي خواهد براي مان از لحظه هاي با او بودن بگويد. از اينكه اگر مي ديديش، برايت تصويري از همان رزمندگان صاف و ساده دهه 60 زنده مي شد: « در روزهاي پر آشوب و شلوغ تهران، ما هم آماده باش بوديم. وقتي با حسام براي برقراري امنيت به ميان اغتشاشگران مي رفتيم، حسام دستم را مي گرفت. وقتي علت را جويا مي شدم، مي گفت: نبايد اينها را بزني، اگر برخورد بدي با آنها داشته باشي، پشت به بسيج مي كنند، پشت به بسيج هم يعني پشت به آقا. هميشه نصيحت مي كرد كه هم قدم با آقا باشيم. مي گفت: اگر يك قدم عقب باشي مي شوي كاهل و يك قدم جلو هم مي شوي جاهل! آن وقت با اين اوصاف، عده اي با تهمت به بسيجيان مي گويند آنها دست به كشتار مردم زدند. در حاليكه رفتار حسام و نحوه شهادتش نمونه اي از مظلوميت بسيجيان رهبر معظم انقلاب است. از اميرحسين مي پرسم كه مسئولان پس از شهادت حسام چه اقداماتي كردند و او مي گويد: «متأسفانه آنطور كه به كشته هاي كهريزك توجه شده، شهدايي مثل حسام در گمنامي ماندند. فقط نماينده ولي فقيه در شهرداري منطقه هشت به ديدن مان آمدند و چون حسام پاسدار حفاظت فرودگاه بود از سمت آنجا به عنوان پاسدار نمونه 88 انتخاب شد ولي اقدام خاص ديگري جهت پيدا كردن قاتل او تا به امروز نشده است. شايد باورتان نشود، نيروي انتظامي پس از گذشت قريب به 10 ماه از آن حادثه، تازه حكم ترخيص موتور حسام را از پاركينگ دادند. حالا بايد چند برابر قيمت موتور، پول پاركينگ را هم بدهيم. واقعاً مسئولان كاري نكنند كه در قيامت شرمنده شهدا بشوند. فقط در يك جمله مي گويم: «مسئولان غيرت شهدايي داشته باشند.»