شهادت سنگ را بوسیدنی کرد

شهادت خاک ها را دیدنی کرد

در آنجایی که عقل و علم ماندند

شهادت عشق را فهمیدنی کرد

از اینجا آسمان را می توان دید

از اینجا عرشیان را می توان دید

نگویی بال پروازم شکسته ست

از اینجا نردبان را می توان دید


شلمچه اشک ها را بی ریا کن

دوباره قلب ما را باخدا کن

تو ما را عاشق خود کرده بودی

شلمچه عاشقانت را دعا کن


دل من در شلمچه ماند با تو

هزاران بیت غربت خواند با تو

نمی گنجد شهادت در دوبیتی

چگونه می توان فهماند، با تو

شهدا را بچه‌هاي خودمان در منطقه شلمچه عراق در حضور عراقي‌ها كشف كرده بودند و تحويل عراقي‌ها داده بودند تا در مراسم تبادل، به طور رسمي وارد خاك كشورمان كنيم.

اسامي شهدا مشخص بود. روز مذاكره كه روز قبل از تبادل در شلمچه صورت گرفت، ژنرال «حسن الدوري» رئيس كميته رفات ارتش عراق گفت: چند شهيد هم ما پيدا كرده‌‌ايم كه تحويلتان مي‌دهيم و به فهرستتان اضافه كنيد. يكي از شهدايي بود كه عراقي‌ها كشف كرده بودند، گمنام بود. هويتش معلوم نبود. سردار باقرزاده پرسيد: از كجا مي‌گوييد اين شهيد ايراني است؟ اين شهيد هيچ مدركي دال بر تشخيص هويت نداشته! پاسخ عراقي‌ها جگرمان را حال آورد و هويت شهيدانمان را هم به عراقي‌ها و هم بار ديگر به ما يادآور شد. ژنرال بعثي گفت: همراه اين شهيد پارچه قرمزرنگي بود كه روي آن نوشته شده «يا حسين شهيد». از اين پارچه مشخص شد كه ايراني است!

بله، حتي دشمن هم ما را با عشقمان به حسين(ع) مي‌شناخت.

یکی از خادمان شهدا روایت می‌کند: مادر شهید وارد سالن معراج شهدا شد، به پیکرهایی که جز تکه‌ای استخوان از آنها باقی نمانده بود، نگاهی کرد و در برابر چشمان حیرت‌زده ما مستقیم به طرف پیکر فرزند شهیدش رفت و گفت «من یقین دارم که این پسرم است؛ من مادرم و بوی بچه‌ام را احساس می‌کنم»...