شاید از این حالت سکوت درم بیاره...

از زندگی!

آن که سکته ی ِ قلبی کرده مُرده است ...

آن که سکوت ِ قلبی کرده مُرده تر ...

آرام باش،

حوصله کن،

آب های زودگذر،

هیچ فصلی را نخواهند دید

از ریگ های ته جویبار شنیده ام

مهم نیست که مرا

از ملاقات ماه و گفت و گوی باران

بازداشته اند .

من برای رسیدن به آرامش

تنها به تکرار اسم تو

بسنده خواهم کرد ...

حالا آرام باش

همه چیز درست خواهد شد

وقتی که تو نیستی
دنیا
چیزی کم دارد
مثل ِ کم داشتن ِ یک وزیدن ، یک وا‍ژه ، یک ماه !
من فکر می کنم در غیاب ِ تو
همه ی ِ خانه های ِ جهان خالیست !
همه ی ِ پنجره ها بسته است !
وقتی که تو نیستی
من هم
تنهاترین اتفاق ِ بی دلیل ِ زمین ام !
واقعا ...
وقتی که تو نیستی
من نمی دانم برای گم و گور شدن (!)
به کدام جانب ِ جهان بگریزم ...

درست است که من هميشه

از نگاه نادرست و طعنه‌ی تاريک ترسيده‌ام

درست است که زيرِ بوته‌ی باد

سر بر خشتِ خالی نهاده‌ام

درست است که

طاقت تشنه‌گی در من نيست

اما با اين همه

گمان مبر که در برودت اين بادها

خواهم بُريد!

وقتی روی چیزی حساس بشم همینطوره دیگه نمیتونم تحملش کنم...ازدیروز همچنان داره بازنشر میشه

دنیـــا کوچک تر از آن است

که گمشده ای را در آن یافته باشی ،

هیـــچ کس اینجا گم نمی شود !

آدم ها به همان خونسردی که آمده اند

چمدانشان را می بندند

و ناپدید می شوند !

یکی در مه

یکی در غبار

یکی در باران

یکی در باد

و بی رحم ترینشان در برف !

آنچه به جا می ماند

ردّپـــــایی ست

و خاطـره ای که هـر از گـاه پس می زند...

خیلیییی بی خاصیتما....!!!

#شمس لنگرودی