از بس زخم خورده...!

صبح
سوار بر قطار ستارگان سحرگاهی از راه رسید
تو نیامدی
گنجشک های منتظر
دور خانه ی من نشستند
و به هر سایه به خود لرزیدند
تو نیامدی

شعر از دلم به دهانم
از لب هایم به دلم پر کشید
تو نیامدی

آفتاب
از سر سروها به انتهای خیابان سر کشید
تو نیامدی.

مه میداند
که باید برخیزد
و به خانه ی خود بیاید
در سینه ی من.

دنیا
چیزی کم دارد ...
من فکر می‌کنم در غیاب تو
همه‌ی خانه‌های جهان خالی‌ست ،
همه‌ی پنجره‌ها بسته است ،
اصلا کسی
حوصله آمدن به ایوان عصر جمعه را ندارد ...
واقعا
وقتی که تو نیستی
آفتاب هم حوصله ندارد راه بیفتد
بیاید بالای کوه ،
اما دیوارها
تا دلت بخواهد بلندند
سرپا ایستاده‌اند
کاری به بود و نبود نور ندارند ،
سایه ندارند ...
من قرار بود
روی همین واقعا
فقط روی همین واقعا
تاکید کنم !
بگویم :
واقعا
وقتی که تو نیستی
خیلی‌ها از خانه بیرون نمی‌آیند ...
واقعا
وقتی که تو نیستی ،
من هم
تنهاترین اتفاق بی‌دلیل زمین‌ام ...
واقعا
وقتی که تو نیستی ،
بدیهی‌ست که تو نیستی !

می خواهم ناگفته های بسیاری را برایت بگویم
از بهار
از بغض های نبودنت
از نامه های چشمانم...که همیشه بی جواب ماند

باور نمی کنی ؟
تمام این روزها
با لبخندت آفتابی بود
اما
دلتنگی آغوشت... رهایم نمی کند
به راستی
عشق بزرگترین آرامش جهان است .

معين خودتو جم كن لباسات خاكي شد

روزها پر و خالی می‌شوند
مثل فنجان‌های چای
در کافه‌های بعد از ظهر
اما
هیچ اتفاق خاصی نمی‌افتد
این‌که مثلا
تو ناگهان
در آن سوی میز نشسته باشی .
گاهی فنجانی
روی کاشی‌ها می‌افتد
حواس ما را پرت می‌کند

اما ترجیح میدم چیزی بهشون نگم

نمی دانم
این ماه
از جان من چه می خواهد
هر شب ، مرا
به خیابان ها می کشاند و
آواره می کند
مرا می کشاند کنار دریا
کنار دلهره و تاریکی
کنار تنهایی شهر
و ساز ذهنی به دستم می دهد
هر شب گم می شوم
در شب
مثل مورچه ای در جنگل

Rooz khosh... bye bye