طناب و صندلی دارن می‌رقصن خيلی دلم می خواد برات بميرم
آتيش بزن، آتيش بزن به جونم بذار تو گرمای تو گُر بگيرم

بذار ترانه‌های نيمه جونم با اسم تو دوباره جون بگيره
بذار كه از مستی چشمای تو ترانه‌ها بوی جنون بگيره
....
روی دلم مونده برای يك بار صدات كنم عرو سكم، عروسم
نفس بسه ديگه نفس نمی‌خوام بذار لبات و بی هوا ببوسم

دارم دوباره از تو می‌نويسم از تو كه هيچ وخ مال من نبودی
از تو كه حتی موقع پريدن به فكر زخم بال من نبودی

فقط می‌گفتی اگه مردی بيا بهم می‌ياد مرد سفر نباشم
بهم می‌ياد تو شهر خواستن تو يه دوره گرد دربه‌در نباشم

عروس حجله‌های آسمونی گيسو بلند، ابرو كمون، تو حيفی
پرات و وا كن و برو از اينجا تو شهر آدما نمون تو حيفی

بهتره واژه‌ها تو رو نفهمن هر چی خدا ازت نوشته بسه
طناب و صندلی دارن می‌رقصن خسته شدم ((آدم فرشته)) بسه

دردِ من نیست ، که این درد پریشانی هاست
این جنون لازمۀ کوچ بیابانی هاست

پشت من پهنۀ زخم است ، ولی شهر هنوز...
اولین دغدغه اش پینۀ پیشانی هاست

از کجا آمده ام ، آمدنم بهر چه بود ...؟
به کجا می روم این راه پشیمانی هاست ...

چند وقتی است که بی حوصله ام ، بی شعرم
چشمهایِ تو ولی رمز غزل خوانی هاست

من به جز (شعر) به جز( آه )بساطم خالی است ...
تو به جز عشق ، دلت صحنه ویرانی هاست

من پریشان به پریشانی چشمان تو ام ...
چشمهای تو پریشان به پریشانی هاست

می توان گفت نمک گیر نگاهم شده ای ...
بی نمک نیست اگر سفره بی نانی هاست

من کمی بیشتر از عشق تورا می فهمم
عشق راه و روشِ بچه دبستانی هاست ...

بايد حواسم باشه دستاتو نگيرم
احساس اين روزاي من واگير داره

مي ترسم از حالي كه شك دارم بفهمی
رو انتخاب آخرم تاثير داره

اين آخرين باره كه ما اين كوچه ها رو
انقدر مي ريم تا دوباره خسته مي شيم

چيزي نمي گيم و فقط حس مي كنيم باز
با اين قدمها بيشتر وابسته مي شيم

بايد حواسم باشه تا بازم نبينم
وقتي كه آرومي حواست پيش من نيست

اين آخرين بارم تظاهر كن دوباره
هيچ اعتباري قد اين عاشق شدن نيست

با اين كه تسليم تفاوتهای پوچیم
ما رو علاقه سمت هم تبعيد كرده

حتي اگه هر روز تنهاتر بمونيم
دنيا نمي خواد رو علاقه ها بگرده

جغرافياي ما هنوزم فرق داره
دنيا كمين كرده دلت اينجا نيفته

بايد دوباره مرز چشمامو ببندم
تا اتفاق عشق بين ما نيفته

بی دلخوری از هم جدا مي شيم و تا صبح
زل مي زنم به قاب خالی اتاقم

مثل هميشه با خودم فکر مي كنم كه
من مرد روزاي بدون اتفاقم

کـــاش کسی که از عشقــــ میگویـــَد .. ..
کمی هم درمورد نفرت میــــگفت ...

ما نمیدانیم نفـــرت چیست ؟ازهرکـــه میپرسیم میگوید تا عشق هســــت نفرت چیست ؟

امـــا کسی آمد و گفتـــــــ ... نفرتـــــ همان عشقی است که عشقِ دیگــــَر بلعیده ..

عشقـــــی که عاشق و معشوقـــَش ... عاشق و معشـــوقِ عشقِ دیگرند ..

عشقــــی که بر گوشِ عـــاشق میزند سیلیِ محکم .. .

نفــــــرت یعنـــــــــی
کــــَس که با کــَس ندارد نسبت .. کـــَس شود چون کـــَس ..و تـــــــو شوی بی کـــَس ... بی کسِ بی کـــــَســــــــــــــــ ........... /

پشت پرچینت اگر بزم، اگر مهمانی ست
پشت پرچین من این سو همه اش ویرانی ست

انفرادی شده سلول به سلول تنم
خود من در خود من در خود من زندانی ست

دست های تو کجایند که آزاد شوم؟
هیچ جایی به جز آغوش تو دیگر جا نیست

ابرها طرحی از اندام تو را می سازند
که چنین آب و هوای غزلم بارانی ست

شعر آنی ست که دور لب تو می گردد
شاعری لذت خوبی ست که در لب خوانی ست

دوستت دارم اگر عشق به آن سختی هاست
دوستم داشته باش عشق به این آسانی ست !

می روی و در بیراهه ی خيانت گم میشوی
می روی و هر قدمت آفتی است و هر نگاهم شکایتیست
هراس بر وجودم چنگ می زند
مرغ شوم بر ویرانه ها می خواند
سیاهی جان می گیرد
و سایه چرکین خيانت تمامی سطح آبی قلبم را می پوشاند
باتلاق رذالتها تو را می بلعد و تو نیز تمامی روشنی ها را

و من تنهاتر از هر غروب دیگری دست بر تن خاک می کشم و بنگر بر زبانه های آتش درونم که به کبریت تو جان گرفت و جانم سوزاند .. . /

بده به دست من این ‌بار بیستونها را
که این‌چنین به تو ثابت کنم جنونها را

بگو به دفتر تاریخ، تا سیاه کند
به نام ما همه سطرها، ستونها را

عبور کم کن از این کوچه‌ها، که می‌ترسم
بسازی از دل مردم کلکسیونها را...

منم که گاه به ترکِ تو سخت مجبورم...
تویی که دوری تو شیشه کرده خونها را

میان جاده بدون تو خوب می‌فهمم
نوشته‌های غم‌انگیز کامیونها را!

خبر به دورترین نقطه‌ی جهان برسد
نخواست او به منِ خسته بی‌گمان برسد
شکنجه بیشتر از این که پیش چشم خودت
کسی که سهم تو باشد به دیگران برسد؟
چه می‌کنی اگر او را که خواستی یک عمر
به راحتی کسی از راه ناگهان برسد ...
رها کنی، برود، از دلت جدا باشد
به آنکه دوست‌ترش داشته ... به آن برسد
رها کنی بروند و دو تا پرنده شوند
خبر به دورترین نقطه‌ی جهان برسد
گلایه‌ای نکنی بغض خویش را بخوری
که هق هق تو مبادا به گوششان برسد
خدا کند که ... نه! نفرین نمی‌کنم که مباد
به او که عاشق او بوده‌ام زیان برسد
خدا کند فقط این عشق از سرم برود
خدا کند که فقط زود آن زمان برسد

تا خنده ی تو می چکد از خوشه ی لب ها
بیچاره بمی ها و غم نرخ رطب ها

دنبال دو رج بافه از ابریشم مویت
تبریز شده قبر عجم ها و عرب ها

قاجاری چشمان تو را قاب گرفته است
قنداق تفنگ همه مشروطه طلب ها

از عکس تو و بغض همینقدر بگویم ....
دردا که چه شب ها ... که چه شب ها... که چه شب ها...

قلیان چه کند گر نسپارد سر خود را
با سینه ی پر آه به تابیدن تب ها ؟

گفتم غزلی تا ننویسند محال است
ذکر قد سرو از دهن نیم وجب ها

به نسیمی همه راه به هم می ریزد
کی دل سنگ تو را آه به هم می ریزد

سنگ در برکه می اندازم و می پندارم
با همین سنگ زدن ، ماه به هم می ریزد

عشق بر شانه هم چیدن چندین سنگ است
گاه می ماند و نا گاه به هم می ریزد

آنچه را عقل به یک عمر به دست آورده است
دل به یک لحظه کوتاه به هم می ریزد

آه یک روز همین آه تو را می گیرد
گاه یک کوه به یک کاه به هم می ریزد ... /

بی قرار توام و در دل تنگم گله هاست
آه، بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست

مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب
در دلم هستی و بین من و تو فاصله هاست

آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد
بال وقتی قفس پر زدن چلچله هاست

بی تو هر لحظه مرا بیم فرو ریختن است
مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست

باز می پرسمت از مساله دوری و عشق
و سکوت تو جواب همه مساله هاست

تصویر "بدون شرح" از مجموعه هنر مفهومی، اثر ارنست بایرون

مرگ در قاموس ما از بی وفایی بهتر است
در قفس با دوست مردن از رهایی بهتر است

قصه ی فرهاد دنیا را گرفت ای پادشاه
دل به دست آوردن از کشور گشایی بهتر است

تشنگانِ مِهر محتاج ترحم نیستند
کوشش بیهوده در عشق از گدایی بهتر است

باشد ای عقل معاش اندیش، با معنای عشق
آشنایم کن ولی نا آشنایی بهتر است

فهم این رندی برای اهل معنا سخت نیست
دلبری خوب است، اما دلربایی بهتر است

هر کسی را تاب دیدار سر زلف تو نیست
اینکه در آیینه گیسو می گشایی بهتر است

کاش دست دوستی هرگز نمی دادی به من
آرزوی وصل از بیم جدایی بهتر است