بُغضم شکست ..

هــنوز گا ـهی میان آدمها گــم می‌شوم


کوچــ ه‌ ـها را بلــد شدم

خــیابان‌ ـها را بلــد شدم

ماشـین‌ ـها را، مغاز‌ه‌ ـها را

رنگ‌ ـهای چراغ قــرمز را

جدول ضــرب را حتّی

دیگر در راه ـهیچ مدرسـ ه‌ای گــم نمی‌شــوم

ولی ـهنوز گا ـهی میان آدمها گُــم می‌شوم

آدمـها را بلد نیستم!

گاهے دلمـ دو کلمه حرف مهربانانه مےخواهد...!

گفتم چتر را بردارم شاید باران ببارد ؟ گفتی نه فقط کمی قدم میزنیم! گفتم بعد از این همه سال امدی فقط کمی قدم بزنیم؟!گفتی پس چه؟ گفتم می خواهم تمام خیابان ها را بدویم...کوچه ها ، خیابان ها ، تیرها ،چراغ ها... گفتی برویم. گفتم پس چتر بردارم شاید باران ببارد گفتی نه ، خیال که خیس نمی شود....

باز باران بی ترانه
دانه دانه
میخورد بر بام خانه
یادم آید روز باران ...

پا به پای بغض سنگین
تلخ و غمگین
دل شکسته
اشک ریزان
عاشقی سر خورده بودم
میدریدم قلب خود را
دور میگشتی تو از من
با دو چشم خیس و گریان .
میشنیدم از دل خود
این نوای کودکانه
پر بهانه
زود بر گردی به خانه .
یادت آید ؟
هستی من !

آن دل تو جار میزداین ترانه

باز باران ،
باز میگردم به خانه