بُغضم شکست ..

از هـیـاهـوے واژهـ هـا خستــ‌ه شـدهـ امــ
مـن سکــوتـم را
از اوراق سپـیـد آمـوخـتـم

آیـا "سکـوت"
روشن تـریـن واژهـ هـا نـیست ؟
هـمیشـ‌ه در خلـوت
آرزوے پـرواز را مجسم دیـدهـ امـ

آیـا "تـنهایـے"
سخـت تـریـن واژهـ ها نـیست ؟
تـا چشم گشودم از زنـدگے افـتـادم
هم زمان بـا بـرگ خـاطـراتـمـ
آخریـن واژهـ ام را خـواهم نـوشت :
"پـایـان"

چطـور بـگویمــ کـ‌ه بـفهمے ؟
ببـین !
تـلخ تریـن حالت ممکن را همــ
کـ‌ه فرض کنے ،
بـاز همــ هـق هق ِ من تلـخ تر استــــ
اصلـاً
هـق هق من تلخ تـرین اتفـاقِ دنیـاست
و تو از تنهـا چیزی کـ‌ه سر در نـمے آورے
شعـر است ...
حالـا فرض کن ایـن شعـر
گریــ‌ه پوشیـدهـ بـ‌ه تـن از دست ِ تــو
و خودت را بـزن
بـ‌ه هر راهی کـه دلتــــ خواست (!)

هـر طور حسـاب کنـیـم ،
بایـد تـا بـ‌ه حـال بـ‌ه پـایـان رسیـدهـ بـاشد ...
یـک دقـیـقـ‌ه سکـوت ،
بـ‌ه خـاطر بـاران
و تیـر خلاصے کـ‌ه
حوالـ‌ه ام کـرد ...
یک دقیـقـ‌ه سکوت ،
بـ‌ه خاطر ِ چـاے ِ
بے هل ، بے نـبـات
کـ‌ه یـاد آور چیزے نیست ..
یـک دقـیقـ‌ه سکوت ،
بـ‌ه خـاطر پـژوهـاے ِ خاکسترے
بـ‌ه خـاطر دنـدهـ ے لـعنتے
بـ‌ه خـاطر کوچـ‌ه هـاے تـاریک
بـ‌ه خـاطر پـایـیدن هـاے مدام
یـک دقـیقـ‌ه سـکوت
بـ‌ه خـاطـر ایـستـگاهـ هـاے ِ مـترو
سنـگ فـرش هـاے ِ خیـابـان
جوے هـاے آبـــ
اصــلن یـک دقـیقـ‌ه سکـوت ،
بـ‌ه خـاطـر عـاشقے کـردن ِ مـا ...
زیـر ِ سیاهے آسمـان
بـیـا تـمامش کـنیـم .
بـیـا دست از سر ایـن
سکـوتِ بے پـدر
بـرداریـم ... /.

من آنقدر امروز و فرداهاے
نیامدن را دیدهـ ام
کـ‌ه دیگر هیچ وعده بے سرانجامے
خواب و خیال و آرزوهایم را آشفتـ‌ه نمیکند…
حالا یاد گرفتم کـ‌ه فراموشے
دواے درد همه نداشتن ها
نخواستن ـها
و نیامدن ـهاست…
یاد گرفتم کـ‌ه از هیچ لبخندے
خیال دوست داشتن بـ‌ه سرم نزند!
یاد گرفتم کـ‌ه بشنوم تا فردا…
و بـ‌ه رو ےخود نیاورم
کـ‌ه فردا ـها هیچوقت نمی آیند...