بُغضم شکست ..

هنوز

آنقدر ها بزرگ نشده ام

که تاکسی ها

تکان دست هایم را جدی بگیرند

اما

پا در کفش هر مادربزرگی میکنم

اندازه است!



نگاه میگردانم

در آینه های خانه

شاید

گوشه ای

تصویری جا گذاشته باشی

***

بر پاشنه ی پا

هم قد تو می ایستم

خط خطی های آینه

پیرم کرده است

این دختر دلتنگ را طی میکنم با تو

دلتنگم و دل می سپارم باز ... اما تو

این روز ها هر عابری شکل تو میخندد

هرجاده ای کج می کند راه مرا تا تو

حتا اگر دنیایمان خاکستری باشد

در من تمام شهر می میرند الا تو

انگار من گم می شوم در بودنت هر شب

دیروز تو . امروز تو . هر روز.. فردا تو

من واژه را محکوم می کردم و جا می ماند

در دفترم تنها دو حرف از این الفبا : ت و

هر روز مسخم میکنی با برق چشمانت

هر گوشه ای یک خاطره.. یک زندگی با تو

دلگیرم از این آرزو های بلاتکلیف

یا مرگ را بر می گزینم عاقبت ... یا تو

توی گوشت دوباره می خواند:

عشق یک بچه بازی محض است

بی دلیل اتــــــــفاق می افتد

دست ما نسیت،کار یک لحظه ست!



من همیشه مقصرم اما

در عوض تو همیشه حق داری

باید از طعنه های هرشبه ات

سهم من را کنار بگذاری



دیگر از هر چه هست می ترسم!

همه چی واقعا ً خراب شده

باید از زندگی تو بروم

طبق یک نقشه ی حساب شده



زندگی! اعتیاد آور بود

مثل چایی ِ بعد هر سیگار

ترانگی های وقت و بی وقتم.../

از آسمان افتاده ام سهم زمینم

اما هنوز عاشق ترین،عاشق ترینم*

خنثی نمی شد دردهایم از عبورت
با چتر بسته رفتی از این شهر ابری

من میخکوب گریه هایت زیر باران...

من فراموش می شوم یک روز
زیر این سنگ قبر می میرم
فاتحه فتح می کند من را
وقتی از چشم های تو سیرم

پس نگاهم نکن!برو!برگرد!
از همان راه های بیراهه
زیر گوشم نگو:[گلم!اینجا
عمر گل ها همیشه کوتاهه]

من گل تو نبوده ام هرگز
اسم من گم شده میان باد
می روم...دور می شوم از خود
بعد آهسته می روم از یاد

می نوشتم از این همه دوری

که دل من برات یک ذرّه...

زیر زخمت نفوذ می کردم

مثل یک قارچ در ته درِّه...

رشد می کرد در سرم چیزی



شک به شهری که گم شده از ترس

در خیابان...میان کولی ها

شک به دستان کوچکت وقتی

توی جیبش گذاشت دنیا را

جز منی که همیشه سردم بود



من همان فالگیر پیرم که

کف دست تو را بلد می شد

مثل یک آشنا می آمد بعد

مثل یک ناشناس رد می شد

لا به لای خطوط دستانت



سبز می شد تمام جنگل ها

زیر پای زمین..بدون تو

منتظر مانده ام که برگردی

از همان راه های بی دررو

از مسیری که من نمی بینم



باز آهسته می روی از من

بعد تو هیچ کس کنارم نیست

حال ِاین چشم های بی باران

مثل دمپایی خودت ابری ست

ابر یعنی ببار بعد از من...