خدایی بعضی ازآدما،البته بظاهر آدم،تفکرم رو نسبت به هرچی عشق و عاشقه بهم میریزن!اونا باکارایی که میکنن،باعث میشن که به هرچی عشق و آدم عاشق حس بدبینی پیداکنم! همین آدمای بظاهر عاشق خوب بلدن برای عشقشون وترک اون بهونه بتراشن!بدون اینکه برگردن وببینن که چطوری بایه حرف یا عمل بیرحمانه دنیای یه نفررو زیرو رو وداغون میکنن.افرادی که خبر دارن این آدمی که دنیاشو خراب کردن قبلا یبار دیگه ضربه خورده بوده وبزور خودش رو سرپا کرده،واونا باهزار فریب و دروغ دوباره همون کارو تکرار میکنن،آهای آدمهای بظاهر عاشق،شکستن قلب یه آدم عرش خدارو هم بلرزه درمیاره،پس منتظر عقوبتش باشید...
اونایی که موقعه ی مشکلات تصور میکنن ساکت بمونن یا عقب بکشن،بهتره،آدمهای ترسو وغیر فابل اعتمادی هستن.فلسفه ی زندگی ایستادگی دربرابر مشکلات و مبارزه کردنه... والا تو این دنیای وانافزا خورد میشی و کسی نیست که دستت رو بگیره،چرا؟چون کسی که خودش بخودش کمک نکنه،نباید توقع کمک ازکسی داشته باشه!!!
تنهــایـم ... اما دلتنگ آغــوشی نیستــم... خستــه ام ... ولـی به تکیـه گـاه نمـی اندیشــم... چشــم هـایـم تـر هستنــد و قــرمــز... ولــی رازی نـدارم... چــون مدتهــاست دیگــر کسی را "خیلــی" دوست ندارم... فقط خیلـی هـا را دوست دارم ...