مانند هیزم های مصنوعی شومینه
می سوزم و پایان ندارم...
درد یعنی این... دلم لک زده برای یک بـــــاران
بارانی تند و بیقرار
همچون تپشهای قلب ما
دلم لک زده برای قدم زدن
در کوچه های دل
آن هنگام که قطره ها
گونه های بر افروخته ی مرا
زیر رگبار بوسه می برند
دلم لک زده برای لحظه های رها شدن
در کنار باد و ابر و آسمان
آنجا که با رعد آسمان می شود غرید
و با برق بی امان آن می شود تابید
و با قطره های آن می شود بارید
دلم لک زده برای یکبــــاران بی امان
بارانی که بشوید از دل هر چه زنگار است
بارانی که تازه می کند دل و جانم را
خدایا بباران ابرهای آسمانت را
دلم بـــــــاران می خواهد خدای من

حاکم میماند حتما
ممنونم بخاطر همه ی خوبیهات

آدمـیــزاد....
غـُــرورَش را خیلـی دوستـــــ دارد،
اگـر داشتــه بـاشــد،
آن را از او نگیـــریــد...
حتــّی بـه امانتـــ نبــریـــد...
ضــربــه‌ای هــم نَـزَنـیــدش،
چــه رسـَـد به #شـکسـتـَـن یـا لـِـه کــردن!
آدمـــی غـُــرورَش را خیلـی زیــاد، شـایــد بیـشتـَـر از تــمـام ِ داشـتـه‌هـایـَش، دوستـــ مـی‌دارد؛حـالـا ببیــن اگــر خــودَش، غــرورَش را بــه خـاطــر ِ تـ ღــو، نـادیـده بگیــرد، چـه قــَدر #دوستتــــ دارد!

و ایـــن را بــفـهـم …