بوی خدا می‌دهد پاییز.

برگ‌های نارنجی و خیابان‌های خیسش،

تاب‌های خالی پارک‌هایش،

چمن‌های به خواب رفته‌اش،

چای دم کشیده‌ی غروب‌های آبانش،

صدای قیژ‌قیژ صندلی ننویی‌اش،

همه، نقاشی‌های خدا هستند.

انگار پای تمام روزهای پاییزی‌ مان را امضا کرده و نوشته:

همان که هر لحظه با توست...

همین است که پاییز سراسر بوی خدا می‌دهد ... .

سپاس آقای رضایی....بهار شمام پیشاپیش مبارک

یه دنیا ممنون

ما اغلب مدتها به درهایی که شادی را برما بسته است ، نگاه می کنیم ولی هیچ گاه کسی را که برایمان درهای شادی را می گشاید نمی بینیم .

آنکه با ماست جان فدای سرش

آنکه با ما نیست دعای خیر ما پشت سرش . . .