زهر خر

گریه نکن دنیا دلم میرتکه

فقط با سایه ی خودم خوب میتوانم حرف بزنم
اوست که مرا وادار به حرف زدن می کند
فقط او میتواند مرا بشناسد ، او حتماً می فهمد …
می خواهم عصاره ، نه ، شراب تلخ زندگی خودم را
چکه چکه در گلوی خشک سایه ام چکانیده به او بگویم:

” ایــن زنـــــدگــــی ِ مـن اســت

کسی که قدم میزند...


چه کسی میداند...


که برمیگردد...


یا میرود...؟


کسی که قدم میزند...


تنهاست...!

جـــــدا که شدیم…
هر دو به یک احســـاس رسیدیم
تو به “فراغـــــــــــت”
من به “فراقــــــــــــت”
یک حرف که مهم نیست….
.

آشق..!!

از این به بعد اینگونه بنویسید...

چون همیشه سرش کلاه رفته استــــــــ...!!