نرسیده به درخت کوچه باغی است ...
که از خواب خدا سبز تر است
و در آن عشق به اندازه پرهای صداقت آبی است...
میروی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ سر به در می آرد...
پس به سمت گل تنهایی می پیچی ...
دو قدم مانده به گل پای فوّارهِ جاوید اساتید زمین می مانی ...
و تو را ترسی شفاف فرا می گیرد ...
در صمیمیت سیّال فضا خش خشی می شنوی ...
کودکی می بینی رفته ار کاج بلندی بالا جوجه بردارد از لانه نور ...
و از او می پرسی خانه دوست کجاست ؟؟؟

دوستت دارم دوست عزیزم ....