من علیرضا هستم
حـــالم گرفتــــه از این شــهر کــــه آدمـ هایـش همچــون هوایش ناپایــدارنــد.. گــاه آنقـــدر پــاک کــه باورتــــ نمی شود گـــــاه آنقــــدر آلـــوده که نفســت می گیـــرد ..
من علیرضا هستم
مـــادرم مـــی گفــــت دوستـــانـــت را ببیــــن همـــه بــه جــایــی رسیـــده انــد نمـــی دانســــت منتــظر نشستـــه ام تـــا بــه تــو بــرســـم
من علیرضا هستم
ســـاده مـــي گـــويــــم ؛ دلتنـگتـــــ هستــــم ولــــي اينـــ غـــرور لعنتی همچنـــانــــ جـــاي تـــو را بـــرايم پـــر کـــرده اســـت !
من علیرضا هستم
بـــــاور مــــــی کنــــــی ؟!اینـــ عصــــرهـــای پاییزی عـــجـیـــب بـــــوی ِ نــــفس هــــای ِ تـــــو را مـــی دهـــــد
من علیرضا هستم
ایــــن روزا هـــرکـــی بهـــم مـــي گـــه دوستتــــ دارمــ !!!! بهــــش مـــي گـــــم عـــــــزيزم بــــرو ســـر اصـــل مطلبــــ
من علیرضا هستم
دگـــــــر تــــــقــــــدیـــــــر را بـــــرای نــــــیـــامــد نــت بـــهــانـه نـــکـــن ! مــــرد بـــــــاش و بـگــــــو نــخـــواســــتـــــــی و نــــــیـــامـــــــدی
من علیرضا هستم
زميــــــــــــــــــن! خميــــازه اي بکــــش بــــه زيــــرٍ پــــايِ مـــــن فقــــط هميـــــن!!! مدتـــي ســت خستــــه ام از همــــه....
من علیرضا هستم
دلتـــــــنگـــــم دلتنــــگ اونـــ روزهـــایی از زنــــدگیــــم کــــه مثـــل مـــاهــــی از دستــــم سُــــر خـــوردن و نفهمیــــــدم!
من علیرضا هستم
چگونه خاک نفس می کشد؟شکوه رستن را.......زمانی که... جاودانه پژمردند...شمعدانی ها......
من علیرضا هستم
افسوس...گل شمعدانی ما هم دیگر لب پنجره نیست...!
من علیرضا هستم
اين روزها من هميشه منفجر ميشوم روي مين ها در خيابانهاي که بن بست است. اين روزها من آب درياها را گريه ميکنم . انگار اين روزها.........
من علیرضا هستم
درست حدس زدی من اینجا نیستم.....زمانم کم شده است.نیمی از زمانم را گم کرده ام .زمان را کجا پنهان کرده ای.
من علیرضا هستم
فاحشه ميشوم يک روز مثل بهار نارنج و بي پروا مست ميکنم هر عابر مشتاقي را.