حسین جان سر افکنده ام چون حر،مرا بپذیر و بر گناه فراوانم خرده مگیر،ای شاه قلوب که نامت نقش دلهاست،آنچه در دل سیاه من نور امید می تاباند و افسردگیم را به مشتاقی تبدیل می کند،قصه تو با غلام سیه روی است،آیا می شود؟ ،حسین جان تویی آن باب الهی که هیچ گاه بر بنده گنه کار بسته نیست و آن روی رحمت که هیچ گاه چشمه عنایتش دور از جان و دلهای خسته نیست.


حسین جان،چرا حلاوت نامت را پیوسته نچشم که مرا توشه ای جز یاد تو نیست،کشتی نجات و دستگیری محرمت دوباره به راه افتاده و ما در راه افتادگان در حسرت فراز عرشه حسینی شدن نگاه امید به عنایت تو داریم و پیوسته سلام پر طمع به پیشگاه تو و بزرگ یاران تو عرضه می داریم،باشد که علیک تو برکت جانمان شود؛اما رشته های نجات افکنده از سفینه تو اصحاب باوفای تواند،

سلام بر مسلم تنهای کوچه های بی وفای کوفه،سلام بر حبیب پیر رکاب اباعبدالله،سلام بر قاسم بن الحسن همان شیرین کام از حلاوت حسینی شدن،سلام بر فداییانی که بودند و ماندند و پیام وفاداری در رکاب ولی را به مدعیان ولایتمداری رساندند،

حسین جان سلام بر اسماعیل اربا اربا شده تو که سیراب از پیمانه محمدی بود و اباالفضل،اباالفضل،اباالفضل که مناجاتی جدا بایدم با اباالفضل بر منی که کامم آشنا با مشت مشت آبهای غفلت و دنیا زدگی است که از سر بی وفایی به اربابم به کام رسانده ام و هیچ گاه او و خانواده کریمش را به مشک لبیکی وفادارانه مهمان نکرده ام؛کاش در کربلای آخرالزمانی روزهای زندگیم چنان دستگیریم نمایی که لحظه آخر،لبخند رضوان را بر لبان بهشتی ات تماشا کنم.

السلام علی الحسین و علی علی بن الحسین و علی اولاد الحسین و علی اصحاب الحسین.

چرا عزیزم...انشاالله به عنایت آقا روزیت بشه...

الا لعنة الله علی القوم الظالمین.....

اللهم صل علی محمد و آل محمد...

آقا شما روحانی هستید. طلبه؟ کروم حوزه؟

تا از تن تبدار زمين روح خدا رفت
بالندگي از همت عنقايي ما رفت

آن ابر كه گل همقدم بارش او بود
سيراب نكرده عطش دشت، چرا رفت؟

سرگشته تر از هودج آوارۀ وهميم
اي عشق، بگو! قافله سالار كجا رفت؟

افسوس! كه فانوس در اين بحر فرو مرد
اندوه، كه خورشيد از اين دشت فرا رفت

در كوچۀ دل بوي شب و دلهره پيچيد
از باغ سحر رايحۀ عاطفه تا رفت

اين مويه براي دل خويش است، و گرنه
او همچون نسيم از گذر حادثه ها رفت...

رهم ره دلو پایم به راه، چندان نیست...چو غنچه ای که به باع است و لیک خندان نیست
خدای من ،منم آن لنگ راهپویانت....خدای من، منم آن خسته گدایانت
اگر که لنگم و خسته ،دلم برای تو است...زمین خورم ولی اندر سرم هوای تو است...ح.الف.اول

ح.الف.اول

...
اشک می ریزم چو میبینم چنان پرواز ها...اندرین حسرت فقط پرواز دیدن تا به کی؟
ح.الف.اول
87/6/13

خودتون گلید ما خیلی باشیم در کنار شما میشیم خار...

عنانم را بکش آنقدر کین سر...بجز راه تو راهی را نبیند
نگاهم را چنان مست خودت کن...که جز ماه تو ماهی را نبیند
چنان آغوش خود بکشا که جانم...درین دنیا پناهی را نبیند

ح.الف.اول
82/3/2

سلام