کمی‌ به من دقت کن!

این خودخواهی است که کسی را فقط برای خودت بخواهی.
خودخواهیست که مال خودت بکنی­ اش و سفت در آغوشت نگه­ش داری که مبادا برود.

و اینجوریست که هی دعوایتان می­شود. هی از هم می­رنجید. هی حوصله هم را ندارید. از هم خسته می­شوید
و دلتنگ تنهائی­هایتان می­شوید.

ما آدمها باید یاد بگیریم که بی توقع دوست داشته باشیم. یاد بگیریم کسی را عاشقانه دوست داشته باشیم بی آنکه بخواهیم به زیر یک سقف بکشانیمش -و خدا می­داند که اینطور عاشق بودن چقدر می­تواند آدم را #آدم کند-

ما از عشق، طناب ساخته ­ایم برای آنکه خودمان را به هم گره بزنیم.
و هر چه گره ­ها محکم­تر باشد ما به خیالی بیهوده دلخوش­تریم…
و نمیدانیم که طناب­های محکم زودتر زندانی را به فکر رهائی می­اندازد. ما اسمش را می­گذاریم عشق!

اصلا ما آدمها را چه به عاشقی؟ ما هنوز دوست داشتن را هم بلد نیستیم.

هنوز یادمان نداده­ اند ساده دوست داشته باشیم و ساده محبت کنیم.

اردیبهشت را میشود یک گوشه تکیه زده به دیوار نشست پاها را جمع کرد توی بغل و آرام آرام عاشقی کرد...

اردیبهشت را میشود آرام آرام مُرد...

به من باشد میگویم هیچ عشقی نباید توی اردیبهشت تمام شود ،

هیچ دلی نباید توی اردیبهشت بگیرد ، تنگ شود...

اصلا" اردیبهشت را باید دوباره از نو عاشق شد.

بهار باید اول جادهء دل بستن باشد ، اول عاشقی کردنها...

اردیبهشت را باید کامل عاشقی کرد. آن زمان که دلت و احساست بنفش ملایم

است و دنیا عینهو رنگین کمان چند رنگ عشوه میاید و چشمک میزند،

اردیبهشت را باید روی دور آهسته زندگی گذاشت و زندگی کرد

اردیبهشت را باید از پشت تمام شالهای نخی رنگی به تماشا نشست...

ملایم آرام یواش.. دقیقا "یواش"...

یک ظهر جمعه اردیبهشتی که خورشید هم داشته باشد

تویش که دیگر حرف ندارد... دارد؟

وای وِی لا .. D:

#التماس-دعا