@هیــــــــــوا

الان دارم گوش میکنم

برو شهرام شکوهی

از چه نظر؟ حرف سیاسی می زنن یا بی تربیتی و غیراجتماعانه؟؟

شرق اندوه

تقی جهانبخشی

تقی جهانبخشی

تقی جهانبخشی

موزی

سلام


عجب

تقی جهانبخشی

چه فکر می کنی؟
که بادبان شکسته زورق ب گل نشسته ای ست زندگی /؟
در این خراب ریخته که رنگ عافیت ازاو گریخته
به بن رسیده راه بسته ای است زندگی /؟
چه سهم ناک بود سیل حادثه که همچو اژدها دهان گشود
زمین و آسمان ز هم گسیخت ستاره خوشه خوشه ریخت
و آفتاب درکبود درههای آب غرق شد هوا بد است تو با کدام باد می روی؟
چه ابر تیره ای گرفته سینه تو را که با هزار سال بارش شبانه روز هم دل تو وا نمی شود
تو از هزاره های دور آمدی در این درازنای خون فشان به هر قدم نشان نقش پای توست
در این درشتناک دیولاخ ز هر طرف طنین گامهای رهگشای توست بلند
و پست این گشاده دامگاه ننگ و نام به خون نوشته نامه وفای توست
به گوش بیستون هنوز صدئای تیشه های توست
چه تازیانه ها که با تن تو تاب عشق آزمود
چه دارها که از تو گذشت سربلند زهی سکوه فامت بلند عشق که استوار ماند
در هجوم هر گزند نگاه من هنوز آن بلنددور آن سپیده آن شکوفه زار انفجار نور کهربای آرزوست سپیده
ای که جان آدمی هماره در هوای اوست
به بوی یک نفس در آن زلال دم زدن سزد اگر هزار بار بیفتی از نشیب راه و باز رو نهی بدان فراز چه فکر می کنی ؟
جهان چو آبگینه شکسته ای است که سرو راست هم در او شکسته می نمایدت
جنان نشسته کوه درکمین درههای این غروب تنگ زمان بی کرانه را
تو با شمار گام عمر ما مسنج به پای او دمی ست این درنگ درد و رنج به سان رود که در نشیب دره سر به سنگ می زند رونده باش امید هیچ معجزی ز مرده نیست زنده باش
/ه الفـــــ س/

نه هراسی نیست
من هزاران بار تیرباران شده ام
و هزاران بار دل زیبای مرا از دار آویخته اند
و هزاران بار با شهیدان تمام تاریخ خون جوشان مرا به زمین ریخته اند
سرگذشت دل من زندگی نامه انسان است
که لبش دوخته اند زنده اش سوخته اند و به دارش زده اند
آه ای بابک خرم دین تو لومومبا را می دیدی
و لومومبا می دید مرگ خونین مرا در بولیوی
راز سرسبزی حلاج این است ریشه در خون شستن باز از خون رستن
در ویتنام هزاران بار زیر تیغ جلاد زخم برداشته ام
وندر ‌آن آتش و خون باز چون پرچم فتح قامت افراشته ام
آه ای آزادی دیرگاهی ست ک از اندونزی تاشیلی
خاک این دشت جگر سوخته با خون تو می آمیزد
دیرگاهی ست که از پیکر مجروححح فلسطین شب و روز خون فرو می ریزد
و هنوز از لبنان دود برمیخیزد
سالها پیش مرا با کیوان کشتند
شاه هر روز مرا میکشت
و هنوز دست شاهانه دراز است پی کشتن من هم از آن دست پلید است
که در خوزستان در هویزه بستان سوسنگرد
این چنین در خون آغشته شدم
و همین امروز با مسلمان جوانی که خط پشت لبش تازه سبزی می زد کشته شدم
نه هراسی نیست خون ما راه دراز بشریت را گلگون کرده است
دست تاریخ ظفرنامه انسان را زیب دیباچه خون کرده است
آری از مرگ هراسی نیست
مرگ در میدان این آرزوی هر مرد است
من دلم از دشمن کام شدم شدن می سوزد
مرگ با دشنه دوست ؟ دوستان این درد است
نه هراسی نیست پیش ما ساده ترین مسئله ای مرگ است
مرگ ما سهل تر از کندن یک برگ است
من به این باغ می اندیشم که یکی پشت درش با تبری نیز کمین کرده ست
دوستان گوش کنید مرگ من مرگ شماست
مگذارید شما را بکشند
مگذارید که من بار دگر در شما کشته شوم
ه الف سایه
//

خانه خالی تنهایی

مثل آینه بی تصویر

در شب تنگ شکیبایی

عکسی آویخته بر دیوار

مثل یادی سبز

مانده در ذهن

شب پاییز

دختری

گردن افراشته با بارش گیسوی بلند

پسری

در نگاهش غم خاموش پدر

و زنی رعنا اما دور

در شب تنگ شکیبایی مردی تنها

مثل آینه بی تصویر

خالی خانه تنهایی

سایه ی خاموش

در شب آینه می گرید

آه هرگز صد عکس

پر نخواهد کرد

جای یک زمزمه ساکت پا را بر فرش

این که همراه تو می گرید آیینه است

/ تو همین چهره تنهایی . . . /

ت د
فروغ
فرخزاد

تولدی دیگه
ف. ف .ز