خسته از ردپاهای گِلی..... برید آخرین نخ نمای بودنش را.... صعود کرد به تمنای ابدی دره....

و اما خسته از اوج های پر از سقوط..... دیگر نمی ستود سایه پرواز را.... چشمانش را پیوند زده بود به بی منتهایی خاکستری دره...

شايد كهنه صخره اي در قعر... انتظار ِ آغوشش را مي كشيد

و تمام دلخوشی همین بود: ابدیتِ این بی منت ،کهنگی...بی ترس رفتن،......، اغوش گشود و از لبه ی پرتگاه، برید....

يادش آمد .. آخ دستهايش خالي مانده اند ...........باز هم چتر را برنداشته بود

......ترسی نیست اینبار.....می خواست که متلاشی شود.... بی یاد از چترهای بود و نبود....

شايد بين ِ راه ..خاطره اي يادش بيايد

و درد خاطره بود..... بدنبال فراموشی.... پر کشید تا انتهای سقوط....

سقوط کرد تا ب افق رسید

به افق رسید... هر چند هنوز جیغ می کشند خاطره ها... در انکسار هزار باره ی این ذهن سرد و نیمه تاریک....

و ما فقط تکه ای از شکسته های حنجره ی ِ شیشه ای هستیم ک برید رگ ِ قضاوتمان را

و هم چنان درد می کشیم سکوتمان را، زیر حجم این تکه های خون آلود......

این درد را خونی نیست ...شاید بریده اند رگ ِ غیرت را

خونابه های غیرت.... غرق شده ایم در لختگی اش... سکوت جاریست...

و این سکوت میدانم یقه ی ِ آخرتمان را میگیرد

دریده شده است گلووو.... خدا هم می داند بی یقگی امان را....سکوت می کند....

و می گرید بر حالمان شاید بهانه های ِ آسمان ِ تیرماهی ..یادته ؟؟

ایستاده بود و ما کرختی روح گرفته بودیم از درد خاطره ها.....دیگر یادی نمانده.....یادش هست؟....

میداند ..می بیند ..شاید میخندد و اشکش روانه می شود بهرحال او هم مانده است در راز ِ خلقت

همین است دیگر... او هم در کار انسانِ خدا مانده است....لرز برداشته عرش را از قهقه ی فرشته ها....

میشنوی فرشته ها هم مستانه غوغا کرده اند شاید شیطان سجده کرده

و شاید می خندند به خیال خوش خدا... شیطان را سجده می کنند!!!...

نه آنچنـــان کــ ه می گویند هم بد نیست ......... ما رجیمش کردیم

بزرگ که شد... راند خود را.....انسان را به محاق فراموشی کشاند....

شاید ما را ب نصیب ِ نسیان باز زنده کرد

شاید....