خسته ام از این کویر، این کویر کور و پیر
این هبوط بی دلیل این سقوط ناگزیر
آسمان بی هدف، بادهای بی طرف
ابرهای سربه راه، بیدهای سربه زیر
ای نظاره شگفت ای نگاه ناگهان
ای هماره در نظر ای هنوز بی نظیر
آیه آیه ات صریح سوره سوره ات فصیح
مثل خطی از هبوط مثل سطری از کویر
مثل شعر ناگهان مثل گریه بی امان
مثل لحظه های وحی، اجتناب ناپذیر
ای مسافر غریب، در دیار خویشتن
با تو آشنا شدم با تو در همین مسیر
از کویر سوت و کور تا مرا صدا زدی
دیدمت ولی چه دور دیدمت ولی چه دیر
این تویی در آن طرف پشت میله ها رها
این منم در این طرف پشت میله ها اسیر
دست خسته مرا مثل کودکی بگیر
با خودت مرا ببر، خسته ام از این کویر

"آدم‌ها مثل ِ کتاب‌ها هستند"
بعضی آدم‌ها جلدِ زرکوب دارند،
بعضی جلدِ ضخیم و بعضی نازک،
بعضی آدم‌ها ترجمه شده اند،
بعضی از آدم‌ها تجدیدِ چاپ می‌شوند،
و بعضی از آدم‌ها توقیف
و بعضی از آدم‌ها فتوکپی ِ آدم‌های ِ دیگر اند.
بعضی از آدم‌ها صفحاتِ رنگی دارند،
بعضی از آدم‌ها تیتر دارند، فهرست دارند،
و روی پیشانی ِ بعضی از آدم‌ها نوشته اند:
حق ِ هر گونه استفاده ممنوع و محفوظ است.
بعضی از آدم‌ها قیمتِ روی ِ جلد دارند،
بعضی از آدم‌ها با چند درصد تخفیف به فروش می‌رسند،
و بعضی از آدم‌ها بعد از فروش پس گرفته نمی‌شوند.
بعضی از آدم‌ها را باید جلد گرفت،
بعضی از آدم‌ها را می‌شود توی ِ جیب گذاشت!
بعضی از آدم‌ها نمایش‌نامه اند و در چند پرده نوشته می‌شوند.
بعضی از آدم‌ها خط خوردگی دارند،
بعضی از آدم‌ها غلطِ چاپی دارند.
بعضی از آدم‌ها را باید چند بار بخوانیم تا معنی ِ آن‌ها را بفهمیم.
و بعضی از آدم‌ها را باید نخوانده دور انداخت.
کتاب‌ها مثل ِ آدم‌ها هستند.
بعضی از کتاب‌ها برای ِ ما قصه می‌گویند تا بخوابیم.
و بعضی قصه می‌گویند تا بیدار شویم،
بعضی از کتاب‌ها تنبل هستند.
بعضی از کتاب‌ها تقلب می‌کنند،
بعضی از کتاب‌ها دزدی می‌کنند!
بعضی از کتاب‌ها به پدر-و-مادر ِ خود احترام می‌گذارند.
و بعضی حتی اسمی هم از پدر-و-مادر ِ خود نمی‌برند.
بعضی از کتاب‌ها هرچه دارند، از دیگران گرفته اند.
بعضی از کتاب‌ها هرچه دارند به دیگران می‌بخشند.
و بعضی از کتاب‌ها فقیر اند و بعضی گدایی می‌کنند.
بعضی از کتاب‌ها پرحرف اند، ولی حرف برای ِ گفتن ندارند،
و بعضی ساکت و آرام اند ولی یک عالم حرفِ گفتنی در دل دارند.
بعضی از کتاب‌ها بیمار اند،
بعضی از کتاب‌ها تب دارند و هذیان می‌گویند.
بعضی از کتاب‌ها، کودکانه و لوس حرف می‌زنند.
و بعضی از کتاب‌ها فقط غر می‌زنند و نصیحت می‌کنند.
بعضی از کتاب‌ها پیش از تولد می‌میرند.
و بعضی تا ابد زنده هستند

نیما غم دل گو که غریبانه بگرییم

سر پیش هم آریم و دو دیوانه بگرییم

من از دل این غار و تو از قله آن قاف

از دل بهم افتیم و به جانانه بگرییم

دودیست در این خانه که کوریم ز دیدن

چشمی به کف آریم و به این خانه بگرییم

آخر نه چراغیم که خندیم به ایوان

شمعیم که در گوشه کاشانه بگرییم

من نیز چو تو شاعر افسانه خویشم

بازآ به هم ای شاعر افسانه بگرییم

از جوش و خروش خم وخمخانه خبر نیست

با جوش و خروش خم و خمخانه بگرییم

با وحشت دیوانه بخندیم و نهانی

در فاجعه حکمت فرزانه بگرییم

با چشم صدف خیز که بر گردن ایام

خرمهره ببینیم و به دردانه بگرییم

بلبل که نبودیم بخوانیم به گلزار

جغدی شده شبگیر به ویرانه بگرییم

پروانه نبودیم در این مشعله باری

شمعی شده در ماتم پروانه بگرییم

بیگانه کند در غم ما خنده ولی ما

با چشم خودی در غم بیگانه بگرییم

بگذار به هذیان تو طفلانه بگرییم

ما هم به تب طفل طبیبانه بگرییم

William Shakespeare Said :

ویلیام شکسپیر گفت :


I always feel happy, you know why?

من همیشه خوشحالم، می دانید چرا؟


Because I don't expect anything from anyone

برای اینکه از هیچکس برای چیزی انتظاری ندارم


Expectations always hurt ...

انتظارات همیشه صدمه زننده هستند ...


Life is short ...

زندگی کوتاه است ...


So love your life ...

پس به زندگی ات عشق بورز ...


Be happy

خوشحال باش


And keep smiling

و لبخند بزن


Just Live for yourself and ..

فقط برای خودت زندگی کن و ...


Befor you speak ؛ Listen

قبل از اینکه صحبت کنی ؛ گوش کن


Befor you write ؛ Think

قبل از اینکه بنویسی ؛ فکر کن


Befor you spend ؛ Earn

قبل از اینکه خرج کنی ؛ درآمد داشته باش


Befor you pray ؛ Forgive

قبل از اینکه دعا کنی ؛ ببخش


Befor you hurt ؛ Feel

قبل از اینکه صدمه بزنی ؛ احساس کن


Befor you hate ؛ Love

قبل از تنفر ؛ عشق بورز


That's Life …

زندگی این است ...


Feel it, Live it & Enjoy it

احساسش کن، زندگی کن و لذت ببر

تا به کی باید رفت

از دیاری به دیاری دیگر

نتوانم ؛ نتوانم جستن

هر زمان عشقی و یاری دیگر



کاش ما آن دو پرستو بودیم که همه عمر سفر می کردیم

از بهاری به بهاری دیگر



آه اکنون دیریست که فرو ریخته در من؛ گوئی

تیره اواری از ابر گران



چون تو را می نگرم مثل اینست که از پنجره ای تکدرختم را ؛

سرشار از برگ







مثل اینست که تصویری را روی جریان های

مغشوش اب روان می نگرم

شب و روز

شب و روز

شب و روز



بگذار فراموش کنم که تو چه هستی جز یک لحظه؛یک لحظه



که چشمان مرا می گشاید در برهوت آگاهی؟

بگذار که فراموش کنم!

اینکه خاک سیهش بالین است...اختر چرخ ادب پروین است.

گر چه جز تلخی ز ایام ندید...هر چه خواهی سخنش شیرین است

صاحب آنهمه گفتار امروز... سائل فاتحه و یاسین است

دوستان به که ز وی یاد کنند ... دل بی دوست دلی غمگین است

خاک در دیده بسی جان فرساست ... سنگ بر سینه بسی سنگین است

بیند این بستر و عبرت گیرد ... هر که را چشم حقیقت بین است

هر که باشی و ز هر جا برسی ... آخرین منزل هستی این است

آدمی هر چه توانگر باشد ... چون بدین نقطه رسید مسکین است

اندر آنجا که قضا حمله کند ... چاره تسلیم و ادب تمکین است

زادن و کشتن و پنهان کردن ... دهر را رسم و ره دیرین است

خرم آنکس که در این محنت گاه ... خاطری را سبب تسکین است

در این دشت شب
ژرفای سکوت
عمق غم
قعر تنهایی
کجا رود این خیال
همچون تن سنگین و خموش
چه بد زدند پر و بال خیال آرزو
همچو شعله شمع که به تاراج باد می رود
اینهمه میدویده ام بهر تو و نگاه تو
وه که نگاه تو End نگاه کردن است
تو همه در غروب شب
طعمه نهی به راه من
من همه در فتاده ام
طعمه نیاز کردن است ؟
این دل بی رقیب من
در بزند سپیده دم
در چه گشاید او تورا
این چه نیاز کردن است ؟
آه ............
ای دل غم کشیده ام
رو ، بکش از به روی خود
چادر غم کشیده ات
کس نشود کلید تو
دل همه بسته بهتر است .
یوسف

نه از خاکم نه از بادم نه در بندم نه آزادم

نه آن لیلاترین مجنون نه شیرینم نه فرهاد

فقط مثل تو غمگینم فقط مثل تو دلتنگم

اگر آبی تر از آبم اگر همزاد مهتابم

بدون تو چه بی رنگم

بدون تو چه بی تابم

آمدی جانم بسوزی ســـــوختی دیگر برو

آتش جانم شـــــدی دل سوختی دیگر برو

من بیابانی ترین بودم که طور من شــدی

سینه ســــینای عاشق سوختی دیگر برو

آمدم اهلت شـــوم مکثی کنم نورم شـــوی

آمدی اهلت به مکثی ســـوختی دیگر برو

من ید بیضـا ندارم من شـــفا خواهم ز تو

کی شـــفا دادی پرم را سوختی دیگر برو

آمدی نوری برای مهر و ماه دل شــــوی

مهر و ماه دل به نارت سوختی دیگر برو

من تو را آرام جان و غمگســـارم گویمت

نیست آرامم به غم دل سـوختی دیگر برو

خواســــتم پروانه شمعت شوم زیبای من

بال من خاکسـترم را ســـوختی دیگر برو

منتـــــظر بودم بیـایی جان به قربانت کنم

آمدی جانم بســــوزی سـوختی دیگر برو

باز در پنجه ی تاریکی شب

سوز این سینه ی من حسرت تست

باز در سجده ی کفر آلودم

یادت ایمان مرا با خود شست

چشمت افسونگر احساس نیاز

رقصت احیاگر بی تابی هاست

هم در این خانه ی پر گشته ز آه

یاد تو علت بی خوابی هاست

باز هم وسوسه ی آغوشت

هست و پی در پی خواهشهایم

و چنین دانه ی انکار از تو

خود جواب من و چالشهایم

ای که احساس مرا می دانی

بگشا چشم خمار آلودت

تا ببینی که چه سوزانم من

از نگاه دل و جان فرسودت

وین همه راز که در شعر من است

همه از باور تو جوشیدست

کاش یکدم به کنارم آیی

ای که عشقت به دلم روییدست …

سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت


آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت


تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت


جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت


سوز دل بین که ز بس آتش اشکم دل شمع


دوش بر من ز سر هر چو پروانه بسوخت


آشنایی نه غریب است که دلسوز من است


چون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت


خرقه زهد مرا آب خرابات ببرد


خانه عقل مرا آتش میخانه بسوخت


چون پیاله دلم از توبه که کردم بشکست


همچو لاله جگرم بی می و خمخانه بسوخت


ماجرا کم کن و بازآ که مرا مردم چشم


خرقه از سر به درآورد و به شکرانه بسوخت


ترک افسانه بگو حافظ و می نوش دمی


که نخفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت