من دوستدار روى خوش و موى دلكشم
مدهوش چشم مست و مى صاف بى غشم
گفتى ز سر عهد ازل يك سخن بگو
آنگه بگويمت كه دو پيمانه در كشم
من آدم بهشتيم اما درين سفر
حالى اسير عشق جوانان مهوشم
شهريست پر كرشمه حوران ز شش جهت
چيزيم نيست ورنه خريدار هر ششم
شيراز معدن لب لعلست و كان حسن
من جوهرى مفلسم از آن مشوشم
ازبس كه چشم مست درين شهر ديده ام
حقا كه مى نمى خورم اكنون و سرخوشم
در عاشقى گريز نباشد ز ساز و سوز
استاده ام چو شمع مترسان ز آتشم
بخت ار مدد دهد كه كشم رخت سوى دوست
گيسوى حور گرد فشاند ز مفرشم
حافظ عروس طبع مرا جلوه آرزوست
آيينه اى ندارم از آن آه مى كشم