آری ، آغاز دوباره زیست و هزاران بار مردن یعنی این

یعنی پا نهادن در جاده بی انتهای هیچ

یعنی گم شدن در پستویی از تنهایی

یعنی در گور گناهانت خشكیدن

یعنی انگشتانت را در چرخ شعرهایت له كردن

من فرق سپیده و شامگاه را نمی دانم

برای من همیشه همه چیز سیاه است

و شاید در اوج شادی هایم خاكستری رنگ شود

چهره هیچ كس را به یاد نمی آورم

كسی برایم به یاد ماندنی نیست

پرواز برایم ممكن نیست چرا كه نه فرشته ام ٬ نه پرنده

من انسانم ، انسانی از جنس خاك

خاكي تنيده و دوباره سابيده

در اسياب زمان

بي رنگ

بي بو

بي اب

بي هيچ

لامپ های این اتاق خیلی وقت است که سوخته است

و مدتی مدید است که نورِ شمع هایِ ان کور شده است

صدایی هم که به آن صورت میدهد

خس خس حزن انگیزِ دو طفل است

کودکانی که برای ادامه به یکدیگر وابسته اند

در عین حال که در تنفر از یکدیگرند

و در گوش های هم زمزمه ها دارند

که این تناقض است

تناقضی بزرگ که تنها در گهواره ای از مرگ است که متولد میشود

خودِ من هم خوب میدانم که کسی دیگر به این گنجشکِ کوچک بال و پرواز نمیدهد

باید شیطان را بستاییم



که دروغ نگفت



جهنم را به جان خرید



اما تظاهر به دوست داشتن آدم نکرد!

می روم اما بدان یک سنگ هم خواهد شکست

آنچـــــنان که تارو پود قلب من از هــــم گسست

می روم با زخم هـــــایی مانده از یک سال سرد

آن همه برفی که آمـــــد آشـــــــیانم را شکست

می روم اما نگویــــــــی بی وفــــــا بود و نمــــاند

از هجوم سایه هــــا دیگر نگــــــاهم خسته است

راســــــتی : یادت بمــــــــاند از گـناه چشم تو

تاول غــــــربت به روی باغ احســــــاسم نشست

طـــــــرح ویران کـــردنم اما عجیب و ســــــاده بود

روی جلد خاطــــراتم دست طوفــــــان نقش بست

این که منم