ابری آزاد باش؛
ببار باعشق ،
پری از نور
زنده شو
آب تو آنی
خروش کن.
ای ذرات معلق ؛در حضورش آرام
آرام که ما آنیم و خود دانیم
خاموش که دانیم
از ازل سرشاریم
از عدم لبریزیم
اما باز
آرام ،
مردیم؛سوختیم ؛تباه شدیم.

شانه ها از پی هم

به سر انگشت نسیم

تا گشاید گره از

طره ءزلف دریا

دلنواز و چه لطیف

در زمانی که به آرامی و ناز

آفتاب از پس کوه

رخ نماید به شکوه

تا به آئینه ء دریا

بنشیند به تماشا

و خودآرائی خویش

آن زمانی که تلالو به جهان آغازد

ریزش فوج طلاست

فرش بر سفره ء دریا به کرور

وهزاران به هزار

سینه ریزی که به گردن دارد

چون زمانی دگرش

ماه به مهمان آید

رشته هائیست بلورینه

به دست دریا

آنقدر هست

شمارش نتوان کرد به چشم

همه الماس تراشیده به مهر

تاکه دریا بکند خرج

تن آرائی خویش .

#خوش بہ حال #اسموטּ ڪہ هر وقت #دلش بگیره بے #بہونہ مے #باره ...

بہ #ڪسے توجہ نمے ڪنہ ...

از ڪسے #خجالت نمے #ڪشہ ...

مے #باره و مے #باره و...

#اینقدر مے باره تا آبے شہ ... ‌

آفتابے شہ ...!!!

#ڪاش ...

#ڪاش مے شد مثل #اسموטּ بود...

ڪاش مے شد وقتے دلت گرفت اونقدر ببارے تا #بالاخره-افتابے-شے ...

بعدش هم #انگار-نہ-انگار ڪہ بارشے بوده !