اتّفاق است اینکه با یک شعر، آنکه با یک نگاه می افتد

می زند زل به «چشم» غمگینی... و به روز «سیاه» می افتد

سال ها حوض بی سر و پایی فکرهای بدون شرحی داشت

حال روی جنازه ی سنگیش روزها عکس ماه می افتد!

هوس و عشق از ازل با هم دشمنان همیشگی بودند

بعد تو آمدی و دنیا دید: عشق هم به گناه می افتد

خواستم انتهای غم باشی، شعر خواندم که عاشقم باشی

گفته بودند و باز یادم رفت: چاهکن توی چاه می افتد!

عشق مثل دونده ای گیج است، گاه در راه مانده می بازد

گاه هم پشت خطّ پایانی توی یک پرتگاه می افتد

دست می لرزد از... نمی داند! عقل شک می کند به بودنِ خویش

من منم! تو تویی! تو، من، من، تو... بعد به اشتباه می افتد!!

مثل کابوس دردناکی که شخصیت های واقعی دارد

می رود سمت ِ ... دور می گردد، می دود سوی ِ ... آه! می افتد

زندگی ایستگاه غمگینی ست اوّل جاده های خیس جهان

چمدانی که منتظر مانده، اتوبوسی که راه می افتد...

سید مهدی موسوی

تو آمدی و چنان زل زدی به پوچی من
که داشت حوصله ی انتظار سر می رفت!
تو آمدی و کسی گوشه ی غزل هی با
ردیف و قافیه هایی عجیب ور می رفت
تو آمدی، کلماتی که مرد ساخته بود
شبیه صابون از دست شعر در می رفت
از اینکه آمده تا.. بیشتر پشیمان بود
از اینکه آمده تا.. هرچه بیشتر می رفت!
اشاره کرد خدا سمت پرتگاه.. ولی
به گوش من.. و تو این حرف ها مگر می رفت!

"تورنادو" شیهه می کشه
"زورو "سوار ترکشه

می خواد رو دیوار ستم
علامت Z بکشه
×××××××
در این وبلاگ خواهم کرد کاری
که تا محشر بماند یادگاری

دلی پر خون ، لبی پر خنده دارم
منم " عباسعلی ذوالفقاری "

به وبلاگم بزن سر گاهگاهی
مرا از لطف ده اینگونه یاری

اگرچه از ریا بیزارم اما
نقاب چهره ام را برنداری

بابای