پیاده از کنارم گذشتی و اخمت سهم نگاه مشتاق من بود و لبخندت نصیب آنکه سواره بود

سواره از کنارم گذشتی و مرا اصلاً ندیدی و کرشمه ات را
به آنی ارزانی دادی که قیمت ماشینش از خونبهای من بیشتر بود

در صف نان صدای لطیفت نانوای خسته را به وجد آورد و نوبتم را گرفتی
و بروی خودت هم نیاوردی

زیر باران خیلی قبل تر از تو منتظر تاکسی بودم اما ماشین که آمد
آب گل آلود را بر من پاشید و جلوی تو ایستاد

در تاکسی که نشستم آرزو کردم کنارم ننشینی تا اگر ماشین تکانی خورد
و به تو خوردم، حیوان خطابم نکنی در جواب عذرخواهیم

در اتوبوس بین ما نرده آهنی بود، جایم را اگر به تو تعارف میکردم
میگفتی یا دیوانه است یا مرض دارد

در سینما، دیدم که تهمینه میلانی تمام مردان را شیطان تصویر کرده،
کفرم درآمد، نیکی کریمی جیغ زد و گفتم زهرمار

دعوا که کردم، او که میدانست مادر و خواهرم را بیشتر از خودم دوست دارم
به آنها ناسزا گفت تا بیشتر بسوزم

آزادی ات را صاحبان قدرت گرفتند، همانان که از قدرت ثروت اندوختند
و تو که مدل ماشین پسرانشان را میدیدی دست و پایت شل میشد

من ازدواج نکردم چون تو چشم و همچشمی داشتی و به انگشتر
سه میلیونی نظر داشتی، تازه این فقط یک حلقه بود از زنجیر خواسته هایت

صفت ترشیده را اولین بار از خودت شنیدم، کوچکتر بودی
یادت هست میگفتی معلم ریاضیتان شوهر نکرده، گفتی ترشیده!

عاشق که شدم تلفنم را قطع میکردی و بهانه ات حضور میهمانهایتان بود

عاشق که شدی، فردا که مادر میشوی را ندیدی؟
دلت نمیخواهد همسر پسرت را بپسندی؟ تو و مادرم یکی هستید!

من باید اضافه کاری کنم تا تو در هر میهمانی لباسی جدید بپوشی تا به تو بگویند خوش تیپ

من باید شبها هم کار بکنم تا تو سفره ات رنگین باشد و به تو بگویند کدبانو

خسته از اضافه کاری برگشتم و گفتی پوشک بچه را عوض کن
چون من ناخنهایم را تازه لاک زده ام

وقتی خواستی طلاق بگیری، "گفتند" بچه مال پدر است! من نگفتم، همان دینی گفت که تو برایش از پس اندازمان سفره ابوالفضل می انداختی و یکهو خواب میدی که باید به حج بروی، آنهم در اوج گرفتاریمان

آری، اینچنین است خواهر من! رفتارهای زشت ما از پس هم می آیند
تو چنان کردی که خشم در دل من ها کاشتی و من ها شکستند و بسته به صبرشان دو فوج شدند
آنان که ضعیفتر بودند خرد شدند و خشمشان کینه شد و کینه شان عقده و در هر کوی و برزن و بازار از هر

پیاده از کنارت گذشتم، گفتی: "قیمتت چنده خوشگله؟"

سواره از کنارت گذشتم، گفتی: "برو پشت ماشین لباسشویی بنشین!"

در صف نان، نوبتم را گرفتی چون صدایت بلندتر بود

در صف فروشگاه نوبتم را گرفتی چون قدت بلندتر بود

زیرباران منتظر تاکسی بودم، مرا هل دادی و خودت سوار شدی

در تاکسی خودت را به خواب زدی تا سر هر پیچ وزنت را بیندازی روی من

در اتوبوس خودت را به خواب زدی تا مجبور نشوی جایت را به من تعارف کنی

در سینما نیکی کریمی موقع زایمان فریاد کشید و تو پشت سر من بلندگفتی: "زهر مار!"

در خیابان دعوایت شد و تمام ناسزاهایت فحش خواهر و مادر بود

در پارک، به خاطر حضور تو نتوانستم پاهایم را دراز کنم

نتوانستم به استادیوم بیایم، چون تو شعارهای آب نکشیده میدادی

من باید پوشیده باشم تا تو دینت را حفظ کنی

مرا ارشاد می کنند تا تو ارشاد شوی!

تو ازدواج نکردی و به من گفتی زن گرفتن حماقت است

من ازدواج نکردم و به من گفتی ترشیده ام

عاشق که شدی مرا به زنجیر انحصارطلبی کشیدی

عاشق که شدم گفتی مادرت باید مرا بپسندد

من باید لباس هایت را بشویم و اطو بزنم تا به تو بگویند خوش تیپ

من باید غذا بپزم و به بچه ها برسم تا به تو بگویند آقای دکتر

وقتی گفتم پوشک بچه را عوض کن، گفتی بچه مال مادر است

وقتی خواستی طلاقم بدهی، گفتی بچه مال پدر است

نه دیگر من به حقوق خود واقفم، و برای گرفتن برابری در مقابل تو تا به انتها استوار و مستحکم ایستاده ام زیرا به هویت خود رسیده ام، به هیچ وجهی از حق خود نخواهم گذشت
من با تو برابرم، مرد
احتیاجی ندارم که تو در اتوبوس بایستی تا من بنشینم
احتیاجی ندارم که تو نان آور باشی
احتیاجی ندارم که تو حامی باشی
خودم آنقدر هستم که حامی خود و نان آورخود باشم
با تو شادم آری، اما بدون تو هم شادم!
من اندک اندک می آموزم که برای خوشبخت بودن نیازمند مردی که مرا دوست بدارد نیستم
من اندک اندک عزت نفس پایمال شده خود را باز پس می گیرم
به من بگو ترشیده، هرچه می خواهی بگو. اما افتخار همبستری و همگامی با مرا نخواهی یافت تا زمانی که به اندازه کافی فهمیده و باشعور نباشی
گذشت آن زمان که عمه ها و خاله هایم منتظر مردی بودند که آنها را بپسندد و در غیر اینصورت ترشیده می شدند و در خانه پدر مایه سرافکندگی بودند
امروز تو برای هم گامی با من (و نه تصاحب من - که من تصاحب شدنی نیستم) باید لیاقت و شرا

بگذار سخن بگويـــم


بگـذار تهي شوم از درد


که گفتن خوب است و


از تــو گفتن خوب تر


بگـذار سخن بگويم


حتــي ،نخواني و نشنوي اگــر


ورنه کدام کـوه


تــنهايي مرا باور خواهد کرد؟


کدام بــــاران؟


در کجاي جهان؟


بغض بي قرار مرا خواهد باريــد؟


اينک مـــــــــنم


پر از شـکستن و سـوختن


با کوله باري از مصيبت و شــيون


ببين چه تلخ ايســـتاده ام


بر استواي تـــنهايي خويش


با،بـــازواني که


مــــرزهاي توانســــتن را نمي شناسند


کمـــان شکسته و ترکش تــــهي


با پاهايي بـــي رمق


از کشاکش کـارزار


که به سان ســتون هايي شکسته


يـــادگار تلــــخ تطاول نگـاه تــــو هستند


بي تــــو هر طلوع


زنگ کهنه ساعتي ست


که بيــــهودگي مرا اخطار مي کند


و غـــــروب


تنها پــناهي


براي گريستن مــن و آفتاب


آه

مـــن شکستم از سنگ پاره ي قهر تــــو


و مرگ بهـــــار را


در برگ ريز نگـاه تـــو باور کردم


من ســـوختم در حريق دستهاي تــــو


و بي شکيبي ام را


به سان مرثــيه اي


در عـــاشوراي چشمان تــــو خواندم


با ايـــن همه


مـــن مرگ خويش را بـــــاور نمي کنم

اي ساربان آهسته ران، کآرام جانم مي‌رود
وان دل که با خود داشتم، با دلستانم مي رود
من مانده‌ام مهجور ازو، درمانده و رنجور ازو
گويي که نيشي دور ازو، بر استخوانم مي‌رود **
گفتم به نيرنگ و فسون، پنهان کنم راز درون
پنهان نمي‌ماند که خون بر آستانم مي‌رود **
محمل بدار اي ساربان، تندي مکن با کاروان
کز عشق آن سرو روان، گويي روانم مي‌رود
او مي‌رود دامن‌کشان، من زهر تنهايي چشان
ديگر مپرس از من نشان، کز دل نشانم مي‌رود
برگشت يار سرکشم، بگذاشت عيش سرخوشم
چون مجمري پرآتشم، کز سر دخانم مي‌رود **
با آن همه بيداد او وان عهد بي‌بنياد او
در سينه دارم ياد او يا بر زبانم مي‌رود **
باز آي و بر چشمم نشين، اي دلستان نازنين
کآشوب و فرياد از زمين بر آسمانم مي‌رود **
شب تا سحر مي‌نغنوم، اندرز کس مي‌نشنوم
وين ره نه قاصد مي‌روم، کز کف عنانم مي‌رود **
گفتم بگيرم تا ابل چون خر فرو ماند به گل
ين نيز نتوانم که دل با کاروانم مي‌رود **
صبر از وصال يار من، برگشتن از دلدار من
گرچه نباشد کار من، هم کار از آنم مي‌رود **
در رفتن جان از بدن گويند هرنوعي سخن
من خود به چشم خويشتن، ديدم که جانم مي‌رود **
سعدي فغان از دست ما، لايق نبود اي بي‌وفا
طاقت نمي‌آرم جفا کار از فغانم مي‌رود **

بايد فراموشت کنم
چنديست تمرين مي کنم
من مي توانم! مي شود!
آرام تلقين مي کنم
حالم؟ نه،اصلا خوب نيست
تا بعد، بهتر مي شود
فکري براي اين دل آرام غمگين مي کنم
من مي پذيرم رفته اي
بر نمي گردي همين
خود را براي درک اين،
صد بار تحسين مي کنم
کم کم ز يادم مي روي
اين روزگار و رسم اوست!
اين جمله را با تلخي اش،
صد بار تمرين مي کنم

مي نويسم تنها به ياد او و براي او ...
مي نويسم به ياد روزهاي شيرين انتظار،
به ياد لحظه هاي فراق و چشمان منتظر ...
مي نويسم به ياد او كه عشق را در نهان خانه ي جانم گذاشت
و واژه ي شيرين انتظار را به من آموخت.
به راستي كه انتظار چه زيباست ...
چه زيباست آن چشماني كه هر روز چشم به راه معشوق مي ماند
و چه پاك و مقدس است آن دلي كه هر لحظه براي معشوق بتپد.

مينويسم ، نه براي خواندن که براي نوشتن مينويسم.
مينويسم و ميدانم اين نوشتن مثل ابري باراني ، احساسم را روي زمين ميريزد.
مينويسم تا پر شود اين صحنه از کلمات ناقصم. مينويسم تا باشم.

مهربانم نگاهم کن تا در آسمان بي کران چشم هايت به پرواز درآيم و زيباترين و پاک ترين لحظات عمرم رابا تو در کنار تو تجربه کنم

به كجا بايد رفت؟
ز كه بايد پرسيد؟
واژه عشق و پرستيدن چيست؟
جان اگر هست چرا در من نيست؟
من كه خود مي دانم
راه من راه فناست
قصه عشق فقط يك روياست
اه اي راه سكوت
اه اي ظلمت شب
من همان گمشده ي اين خاکم
به خدا عاشق قلبي پاكم.

خرابه ی دل من را کسی نخواهد ساخت

که بر خرابه ی دل خانه ساختن سخت است

به هیچ قانعــم از مهـــر دوستـــان هرچنـــــد

به هیچ این همه سرمایه باختن سخت است

نقابـــــــدار خودی را چگــــونه بشناســــــم

در این زمانه که خود را شناختن سخت است

قبول کــــن دل بیچـــــاره ام ، که می گویــــد

که پشت پا به زمین و زمان زدن سخت است

برای پیچک احساس بی خزان یوسف

همیشه گشتن و هرگز نیافتن سخت است

عزیز من« همه جا آسمان همین رنگ است»

بیا اگــــر چه برای تــو آمــدن سخت است