موج جنون،
از بی كران هستی،
عزم ساحل امّید می كرد.
موج رقصش،
دل دریا را می شكافت
و طوفانی به پا می خاست.
آرزوی وصال داشت و
نغمه ی پرواز.
همه تن، عشق بود و
همه سر، رفتن.
پای در گرداب و
چشم در راه.
مجنون،
در سیاهی چشمان لیلی
آواره بود و
زورق شكسته و طوفان زده ی دل،
امّیدوار به آغوش گرم ساحل.
ساحل عشق اما
از سنگ بود و
سر می شكست

آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد
صبر و آرام تواند به من مسکین داد
وان که گیسوی تو را رسم تطاول آموخت
هم تواند کرمش داد من غمگین داد
من همان روز ز فرهاد طمع ببریدم
که عنان دل شیدا به لب شیرین داد
گنج زر گر نبود کنج قناعت باقیست
آن که آن داد به شاهان به گدایان این داد
خوش عروسیست جهان از ره صورت لیکن
هر که پیوست بدو عمر خودش کاوین داد
بعد از این دست من و دامن سرو و لب جوی
خاصه اکنون که صبا مژده فروردین داد
در کف غصه دوران دل حافظ خون شد
از فراق رخت ای خواجه قوام الدین داد

امشب شــده ام مست کــه مستانه بگــریم

بگــذار شبی گوشهء میخــانــه بگـــریـــم



افسانهء دل قصهء پر رنج و مـــلالیـــست

بگـــذار بــر این قصه و افســــانه بگریـم



زان آمده ام مست در این میکده که امشب

بــر قهقهء این ســاغــر و پیمــانه بگریــم