روزگاریست که سودای بتان دین من است
غم این کار نشاط دل غمگین من است
دیدن روی تو را دیده جان بین باید
وین کجا مرتبه چشم جهان بین من است
یار من باش که زیب فلک و زینت دهر
از مه روی تو و اشک چو پروین من است
تا مرا عشق تو تعلیم سخن گفتن کرد
خلق را ورد زبان مدحت و تحسین من است
دولت فقر خدایا به من ارزانی دار
کاین کرامت سبب حشمت و تمکین من است
واعظ شحنه شناس این عظمت گو مفروش
زان که منزلگه سلطان دل مسکین من است
یا رب این کعبه مقصود تماشاگه کیست
که مغیلان طریقش گل و نسرین من است
حافظ از حشمت پرویز دگر قصه مخوان
که لبش جرعه کش خسرو شیرین من است

یا رب این نوگل خندان که سپردی به منش
می‌سپارم به تو از چشم حسود چمنش
گر چه از کوی وفا گشت به صد مرحله دور
دور باد آفت دور فلک از جان و تنش
گر به سرمنزل سلمی رسی ای باد صبا
چشم دارم که سلامی برسانی ز منش
به ادب نافه گشایی کن از آن زلف سیاه
جای دل‌های عزیز است به هم برمزنش
گو دلم حق وفا با خط و خالت دارد
محترم دار در آن طره عنبرشکنش
در مقامی که به یاد لب او می نوشند
سفله آن مست که باشد خبر از خویشتنش
عرض و مال از در میخانه نشاید اندوخت
هر که این آب خورد رخت به دریا فکنش
هر که ترسد ز ملال انده عشقش نه حلال
سر ما و قدمش یا لب ما و دهنش
شعر حافظ همه بیت الغزل معرفت است
آفرین بر نفس دلکش و لطف سخنش

ترانه دارد این دلم

بهانه دارد این دلم

شکایت از زمین و از زمانه دارد این دلم

سرای دل کزان اوست

به گوشه اش نشان اوست

ز هجرش استخوان و پوست نشانه دارد این دلم

ز ناکسان پست و دون

ز طعنه های بس فزون

نگر که گریه های خون شبانه دارد این دلم

کجا نشان از عاشقیت

که با دلش غریبه زیست

هزار درد دیگریست یگانه دارد این دلم

زبان دل به گونه ایست

که گفتگو نیاز نیست

به ان دلی که روبروست اشاره دارد این دلم

نشسته جغد بد نظر

به بام هستیم دگر

کنون خرابه ام نگر خزانه دارد این دلم

( شعرازمحمد مرادپور)

در مورد خانم‌های مدیر، لایق و شایسته ا‌ست كه گفته‌اند:



«پشت سر هر مرد موفقی، یك زن مدیری قرار دارد.»



«توماس فولر»:



بزرگ‌ترین خوشبختی یا بدبختی هر مردی، همسر اوست.



زن مدیر و پارسا:



از مرد درویش، پادشاه می سازد!!! ...



«لامارتین» شاعر و سیاست‌مدار فرانسوی:



در شروع هر كار بزرگی، همیشه زنی وجود دارد.



ضرب‌المثل فرانسوی:



«مردی كه در زندگی خیلی موفق باشد، كشف كنید چگونه زنی داشته است.»



جالب است بدانیم: مردها، عاشق زن‌های مدیر، قوی و بااستعداد می‌شوند و از زن‌های ضعیف، متكبر و از خود راضی، اصلاً خوش‌شان نمی‌آید. به‌طور كلی،



هرچه زن توانایی و دانایی بیشتری از خود نشان داده و از اعتمادبه‌نفس بالاتری برخوردار باشد، نفوذ بیش‌تری روی مرد داشته و برای مرد قابل احترام‌تر و جذاب‌تر می‌شود؛ در حالی‌که هرچه زن خودخواه‌تر و ناآگاه‌تر باشد، بیشتر مورد تحقیر و نفرت مرد قرار می‌گیرد.

2yousef

الا تهرانيا انصاف مي كن خر تويي يا من

الا اي داور دانـــــــــا تــــو مـي دانـي كـه ايـرانــي چــه محـنـتها كشيد از دست اين تهران و تهراني

چـــــه طــرفـي بست ازين جمعيت جز پريشاني چــــه دانــد رهـبـري سـرگشـته ي صحراي ناداني

چرا مردي كند دعوي كسي كو كمتر است از زن

الا تـهـرانيا انصاف مـي كـن خـر تـويـي يـا مـن

تــــــو اي بــيــمار نـاداني چه هذيان و هدر گفتي برشتي كله ماهي خور به طوسي كله خر گفتي

قــــــمـــي را بـــد شمـردي اصفهاني را بتر گفتي جــوانــمــردان آذربـــايــجــان را تـــرك خـــر گـفتي

تــــرا آتـــش زدنــد و خود بر آن آتش زدي دامن

الا تـهـرانيا انصاف مـي كـن خـر تـويـي يـا مـن

تــــو اهــل پـايـتـخـتـي بـايـد اهـل معرفت باشي به فــكــر آبــــــرو و افــــتــخــــار مـمـلـكـت بـاشـي

چرا بيچاره مشدي وحشي و بي تربيـت باشي به نقص من چه خندي خود سراپا منقصت باشي

مرا اين بس كه مي دانم تميز دوست از دشمن

الا تـهـرانيا انصاف مـي كـن خـر تـويـي يـا مـن

تــــو از ايــن كـنـج شـيـرخـانـه و دكـان سـيـرابـــي به جز بدمستي و لاتي و الواطي چه دريابي

در اين كولژ كه ندهندت به جز ليسانس تون تابي نـخـواهـي بـوعـلـي سينا شد و بونصر فارابي

بــه گاه ادعـا گـويـي كـه ديـپـلم داري از لـندن

الا تـهـرانيا انصاف مـي كـن خـر تـويـي يـا مـن

تو عقل و هوش خود ديدي كه در غوغاي شهريور كـشيدند ازدوسو همسايگان در خاك مالشگر

بــه نـق و نـال هـم هـر روز حـال بـدكـنـي بـدتــــر كـنـون تـركـيـّه بـيـن و نـاز شـسـت تـُركـهـا بنگر

كـه چـون مـانـدنـد بـا آن مـوقـعـيّـت از بلا ايمن

الا تـهـرانيا انصاف مـي كـن خـر تـويـي يـا مـن

گمان كردم كه با من همدل و همدين و همدردي بـــه مـــردي بـا پـيـوسـتـم نـدانستم كه نامردي

چـــه گـويـم بـر سـرم بـا نـاجـوانـمردي چه آوردي اگر مي خواستي عيب زبان هم رفع مي كردي

ولي ما را ندانستي به خود هم كيش و هم ميهن

الا تـهـرانيا انصاف مـي كـن خـر تـويـي يـا مـن

بـــه شـهريــور مـه پـاريـن كـه طـيــّارات با تعجيل فرو مي ريخت چون طيرابابيلم به سرِسجّيل

چـه گويم اي همه سازِ تو بي قانون و هر دمبيل تــو را يكشـب نشد ساز و نوا در راديو تعطيل

تــرا تـنـــبـور و تنبك بر فلك

زن جوانی در سالن فرودگاه منتظر پروازش بود. چون هنوز چند ساعت به پروازش باقی مانده بود، تصمیم گرفت برای گذراندن وقت کتابی خریداری کند. او یک بسته بیسکوئیت نیز خرید و بر روی یک صندلی نشست و در آرامش شروع به خواندن کتاب کرد.

مردی در کنارش نشسته بود و داشت روزنامه می‌خواند. وقتی که او نخستین بیسکوئیت را به دهان گذاشت، متوجه شد که مرد هم یک بیسکوئیت برداشت و خورد. او خیلی عصبانی شد ولی چیزی نگفت. پیش خود فکر کرد : بهتر است ناراحت نشوم. شاید اشتباه کرده باشد.

ولی این ماجرا تکرار شد. هر بار که او یک بیسکوئیت برمی‌داشت، آن مرد هم همین کار را می‌کرد. اینکار او را حسابی عصبانی کرده بود ولی نمی‌خواست واکنشی نشان دهد. وقتی که تنها یک بیسکوئیت باقی مانده بود، پیش خود فکر کرد : حالا ببینم این مرد بی‌ادب چکار خواهد کرد؟ مرد آخرین بیسکوئیت را نصف کرد و نصفش دیگرش را خورد. این دیگه خیلی پرروئی می‌خواست! زن جوان حسابی عصبانی شده بود.

در این هنگام بلندگوی فرودگاه اعلام کرد که زمان سوار شدن به هواپیماست. آن زن کتابش را بست، چیزهایش را جمع و جور کرد و با نگاه تندی که به مرد انداخت از آنجا دور شد و به سمت دروازه اعلام شده رفت. وقتی داخل هواپیما روی صندلی‌اش نشست، دستش را داخل ساکش کرد تا عینکش را داخل ساک قرار دهد و ناگهان با کمال تعجب دید که جعبه بیسکوئیتش آنجاست، باز نشده و دست نخورده!

خیلی شرمنده شد! از خودش بدش آمد ... یادش رفته بود که بیسکوئیتی که خریده بود را داخل ساکش گذاشته بود. آن مرد بیسکوئیت‌هایش را با او تقسیم کرده بود، بدون آن که عصبانی و برآشفته شده باشد!

ای صبح قشنگ و دلربایم

دُر آمده از آسمان به کویم

ابری که چمن نموده سقف ها را

پوشانده رخی ز آفتاب را

‎ وین نغمه که بود به شب تا صبح

اشکی است ، چکید زچشم باران

کی دیده جهان چنین صفایی

کی دیده گلی چنین بهاری

شاهد به سرای مانده حیران

پاییز کجاست چنین بهاران

آرامش تو باز به سرعت گذشت ابر

خیلی گرفته ای خبری باز هست ابر؟

ترسی عجیب در دلم افتاده است ابر

یکباره بخت روشن من چشم بست ابر

من ماندم و سکوت و غم عاشقا نه ها

با باوری به مبهمی دور دست ابر

وقتی که دیدم اشک من به چشم تو حلقه زد

من هم درست مثل تو بغضم شکست ابر

بغضی شکست و گونه آینه سرخ شد

بر روی شانه های من احساس مبهمی ست ابر

اگر همه ما قرار بود درباره عشقمان بنویسم فکر می کردید چند صفحه را سیاه می کردیم؟
و اگر قرار بود هر روز مطلبی درباره احساس و عشقمون بنویسیم تا چه مدتی میتوانستیم مطالب غیر تکراری بنویسیم!
چرا بعضی از ما به عشقمان می گوییم یک دنیا حرف داریم که باید به او بگوییم،آیا اگر قرار باشد همه آنها را بنویسیم بیش از چند صفحه میتوانیم بنویسیم؟
بعضی وقتها عشق یک نفر آنقدر بر دل آدم سنگینی می‌کند که آدم فکر میکنه یک دنیا را در دل خود جا داده است.
در حقیقت ما یک دنیا حرف نداریم ما یک دل احساس داریم.
اگر قرار بود احساس خودمان را هر روز می نوشتیم شاید هر روز مینوشتیم " دوستت دارم " و کسانی که عشقی در دل دارند میدانند که این جمله هرگز تکراری نخواهد شد و هربار شنیدن آن (یا بهتر بگم فهمیدن آن) حتی از خواندن یک کتاب حرفهای عاشقانه ارزش بیشتری دارد.

دلم میخواست تمام آدم های دنیا دلشون صاف بود وطعم عشق را حس میکردن.
طعم درد جدایی رو حس میکردن و میفهمیدن وقتی عاشق از معشوق جدا میشه و معشوق را با کس دیگری میبینه چه حالی میشه.
خدایا چه کار کنم دردم را به کی بگم؟
به هر کسی که میگم هنوز دوستش دارم میگه دیوانه ام.
غم دلم را به کی بگم؟
اما دیگه مهم نیست چون عشق ما یک طرفه است.
من قلب خود را از او پس میگیرم و آنرا در اعماق دلم مدفون میسازم.
شبهای تاریک را دوست دارم چون یاد آور خاطراتی خوب برای من است.
ستاره های آسمان را دوست دارم چون نورشان مثل نور کمی است که در اعماق قلبم سوسو میکند و هنوز امید به زنده ماندن دارد.
ابرها را دوست دارم چون عشق را میفهمند و به حالم گریه میکنند.
سرما را دوست دارم چون آوازی غم انگیز به همراه می آورد.
گرما را دوست دارم چون نگذاشت قلبم مقلوب و سرد شود.
بهار را دوست دارم چون گلهای سرخ به همراه می آورد همان گلی که او دوست داشت.
تابستان را دوست دارم چون گرمایش مانند سوزش عاشقی میباشد.
پاییز را دوست دارم چون به یاد لحظاتی می افتم که او مانند برگهای پاییزی مرا زیر پای خود خرد کرد و من همچنان هنوز عاشقانه دوستش دارم.
زمستان را دوست دارم چون غم های مرا در پشت برفهای سپیدش پنهان میسازد.
خدا را دوست دارم چون مهربان است .
چون فقط اوست که وقتی از عشق سخن میگویم مرا دیوانه خطاب نمیکند.
اما از جدایی نفرت دارم چون او بود که دستهای مارا از هم جدا کرد و من دیگرهیچوقت او را متعلق به خود ندیدم.
اما هنوز امیدوارم به دیدن دوباره او هر چند که دیگر دستهایش گرمی همیشگی را ندارد.
و من بعد از رسیدن به این آرزوبا خیال راحت چشمهایم را میبندم و از این دنیا به آن دنیا سفر میکنم.
هنوز به دیدن او زنده ام
چرا؟
نمیدانم
چون هنوز دوستش دارم.
چون دلم برایش تنگ شده.
چرا مرا نخواست؟
چرا رهایم کرد؟
چرا مرا کشت؟
چرا؟
چرا؟
چرا؟

ماه من شنیده ام ،

از زبان این و آن ،

مرد مال گریه نیست ،

گریه مال مرد نیست ،



هی سوال می کنید ،

روی گونه ها ی تو ،

اشکها برای چیست ؟ ،

گریه مال مرد نیست !!!!!

مرد عشقِ بی درنگ،

مرد شکلِ پاره سنگ ،

منظری بدون شرح ،

بیشه ای پراز پلنگ

زن ولی همیشه اشک،

معبدِ ملایمت ،

زن چقدر عاطفی است ،

گریه مال مرد نیست!!!!!

گرچه رنجمان به راه ،

گرچه زخممان عمیق ،

دستهایمان تهی است

گریه مال مرد نیست

چندبار گفتمت،

در حضور دیگران ،

هی نمی شود گریست ،

گریه مال مرد نیست !!!!!

ای تب گریستن ،

ای حریر بی کران ،

اتفاق ناگهان ،

انفجار بی امان

ابر گریه را بگیر ،

آه جان ِ من بمیر ،

اشک اشکِ من بایست ،

گریه مال مرد نیست!!!!!

من که مرد نیستم ،

گور سرد نیستم ،

حسرت نهفته ی

پشت درد نیستم

باتوام به من بگو،

می شود چگونه ماند ،

می شود چگونه زیست ،

گریه مال مرد نیست؟

مرد بغض کرد و نه،

مرد گریه هم نکرد ،

َمرد ُمرد ُمرد ُمرد

خسته بود از این سکوت

هق هقی که می رسد،

جزتو هیچ کس که نیست،

این صداصدای کیست؟

گریه مال مرد نیست!!!!

مرد گریه می کند ،

هی گناه می کند،

نیش خند می زند ،

اشتباه می کند

زیرچتر مشکی اش،

می زند به خود نهیب،

گریه ازتومنتفی است ،

گریه مال مرد نیست !!!!!

ابرها گریستند ،

چونکه مرد نیستند ،

مثل رود زیستند ،

چونکه مرد نیستند



مرد سطر آخر شعر را چنین نوشت:

همچنان که می گریست ،

گریه مال مرد نیست ؟؟؟؟

مرا از اینکه می بینی پریشان تر چه می خواهی؟
از این آتش به جز یک مشت خاکستر چه می خواهی؟
من از اوج نگاه تو به زیر پایت افتادم
بیا این اوج، این پرواز، این هم پر، چه می خواهی؟
مرا بی خود به باران می بری با مستی چشمت
بیا این چشمها، این گونه های تر، چه می خواهی؟
برای ادعای عشق اگر این سینه کافی نیست،
بیا این تیغ، این شمشیر، این هم سر چه می خواهی؟