لطيفه ايست نهاني كه عشق از آن خيزد

كه نام نه لب لعل و خط زنگاريست



و روي معشوق آيينه ي لطف الهي است:



روي تو مگر آينه ي لطف الهي است

حقا كه چنين است و درين روي و ريا نيست



عشق شنيدني نيست ،ديدني است، قال نيست،حال است:



سخن عشق نه آنست كه آيد به زبان

ساقيا مي ده و كوتاه كن اين گفت و شنيد



عشق دريايي لايتناهي است:



بحريست بحر عشق كه هيچش كناره نيست

آنجا جز آن كه جان بسپارند چاره نيست



عشق باديه اي بي پايان است:



خداي را مددي اي دليل راه حرم

كه نيست باديه ي عشق را كرانه پديد



عشق خلل ناپذير است:



خلل پذير بود هر بنا كه مي بيني

مگر بناي محبت كه خالي از خلل است





همه طفيل عشقند:



طفيل هستي عشقند آدمي و پري

ارادتي بنما تا سعادتي ببري



عشق سرّ مگوست:



قلم را آن زبان نبود كه سرّ عشق گويد باز

وراي حدّ تقرير است شرح آرزومندي



عشق قيدپذير نيست:



من همان دم كه وضو ساختم از چشمه ي عشق

چار تكبير زدم يكسره بر هرچه كه هست



بايد كوشيد و عشق ورزيد تا به مراد رسيد:



صحبت عافيتت گرچه خوش افتاد اي دل

جانب عشق عزيز است، فرو مگذارش



همگان را از عشق آگاهي نيست:



هر دلي را اطلاعي نيست بر اسرار عشق

محرم اين سرّ معني دار، علوي جان ماست



عشق خودپرستي نيست:



هركه از خود شد مجرد در طريق عاشقي

از غم و دردش چه آگاهي و با درمان چه كار